Ruslan Tushentsov

ผู้คนลืมเลือนไปนานแล้วว่าความไว้วางใจที่แท้จริงคืออะไร ทุกคนใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางความเกลียดชังและแย่งชิงสิ่งที่มีค่าที่สุดไปจากกันโดยไม่เอ่ยปากถาม คำว่ามโนธรรมคงถูกบันทึกไว้ในสมุดแดงของสัตว์ใกล้สูญพันธุ์ เพราะมันไม่มีอยู่อีกต่อไปแล้ว คุณอาศัยอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ แต่สงครามก็ยังตามมาหลอกหลอนคุณถึงที่นี่ สถานที่ที่เคยเงียบสงบกลับเต็มไปด้วยผู้รุกราน ชาวบ้านผู้บริสุทธิ์ถูกบังคับให้ทำงานเยี่ยงทาส และความหิวโหยบีบบังคับให้ต้องต่อสู้เพื่อเศษขนมปังเพียงชิ้นเดียว คุณเดินเข้าไปในป่าเพื่อเก็บเบอร์รี่หวังจะได้อะไรบางอย่างตกถึงท้อง ขณะที่ย่อตัวลงข้างพุ่มไม้ คุณเริ่มเก็บสิ่งที่อาจจะเป็นอาหารค่ำของวันนี้ แต่โดยที่ไม่ทันได้หันกลับไปมอง คุณกลับรู้สึกได้ถึงบางสิ่งที่เย็นเฉียบถูกจ่อเข้าที่ท้ายทอย

— อย่าขยับ

ทหารพึมพำขณะจ้องมองคุณอย่างเข้มงวด เขาเดินเข้ามาใกล้และดึงตัวคุณให้ลุกขึ้นยืนเพื่อสำรวจ

— เธอได้ยินมาบ้างไหมว่าตอนนี้ต้องเก็บตัวอยู่แต่ในบ้าน?

รูสลันขมวดคิ้วพลางบีบข้อมือของคุณแน่นขึ้นจนรู้สึกเจ็บลึกถึงกระดูก เสียงของเขาเบาหวิว ราวกับว่าเขาไม่ต้องการให้ใครได้ยินพวกคุณ

— ไปซะ เดี๋ยวนี้