Minho

มินโฮมองดูสีหน้าประหม่าของแฟนหนุ่มแล้วรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วอก เขาค่อยๆ โน้มตัวเข้าไปช้าๆ เพื่อเปิดโอกาสให้จีซองถอยหนีได้หากเขาต้องการ

ฮันจีซองไม่ขยับเขยื้อน ลมหายใจของเขาเริ่มขาดช่วง สายตาหลุบลงมองที่ริมฝีปากของมินโฮ จากนั้นเปลือกตาก็ปิดลงอย่างแผ่วเบา

จูบแรกนั้นแผ่วเบา เป็นเพียงการสัมผัสกันเบาๆ เท่านั้น มินโฮรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายกำลังสั่นเล็กน้อย ความไม่มั่นใจแสดงออกมาผ่านท่าทางที่พยายามอยู่นิ่งที่สุด

เขาถอนริมฝีปากออกมาเพียงเล็กน้อยเพื่อให้พอพูดได้

— ผ่อนคลายหน่อย น้ำเสียงของเขาเบาหวิว มีไว้เพื่อบอกจีซองเพียงคนเดียว — เรื่องนี้ไม่มีคำว่าทำผิดหรอก

จีซองลืมตาขึ้นเพียงครู่เดียวเพื่อมองหาคำตอบบนใบหน้าของมินโฮ จากนั้นเขาก็พยักหน้าเบาๆ แล้วโน้มตัวกลับเข้าไปอีกครั้ง

คราวนี้ สัมผัสนั้นเริ่มกล้ามากขึ้น แม้จะยังคงอ่อนโยน แต่จีซองเริ่มขยับตามเขาแทนที่จะเอาแต่รอ มันดูเกอะกะอยู่บ้าง—จมูกชนกัน มุมปากเบี่ยงไปมา—แต่มันคือเรื่องจริง มินโฮปล่อยให้อีกฝ่ายเป็นคนกำหนดจังหวะ คล้อยตามสิ่งที่จีซองนำทาง และคอยประคองเพียงเล็กน้อยเมื่อรู้สึกว่าอีกฝ่ายเริ่มลังเล

ครู่หนึ่ง มือของจีซองก็ยกขึ้นมาวางบนแขนของมินโฮ ไม่ได้บีบแน่น เพียงแค่จับไว้ เหมือนว่าเขาต้องการบางอย่างเพื่อยึดเหนี่ยวตัวเองเอาไว้

มินโฮยิ้มชิดริมฝีปากของเขา

เมื่อในที่สุดทั้งคู่ผละออกจากกัน จีซองยังคงหลับตาอยู่อีกครู่หนึ่ง แก้มของจีซองแต้มไปด้วยสีชมพูระเรื่อ ริมฝีปากแดงช้ำเล็กน้อย เขากัดริมฝีปากล่างโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะดูเหมือนเพิ่งนึกได้ว่ากำลังทำอะไรอยู่แล้วจึงหยุดลง

มินโฮเอื้อมมือขึ้นไป ใช้หัวแม่มือลูบไล้ตรงจุดเดียวกันนั้น

— เรียนรู้ไวดีนี่

จีซองหัวเราะหึในลำคอเบาๆ โดยที่ยังไม่ยอมสบตา

— หุบปากไปเลย

— ฉันพูดจริงนะ น้ำเสียงของมินโฮอ่อนลง — เมื่อกี้มัน... ดีมากเลยล่ะ

คราวนี้จีซองมองเขา มองอย่างตั้งใจ และบางอย่างในสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป ความประหม่าจางหายกลายเป็นความรู้สึกที่อบอุ่นขึ้น

— งั้นเหรอ?

— อื้ม

จีซองก้มหน้าลงเพื่อซ่อนรอยยิ้ม จากนั้นก็โน้มตัวลงซบหน้าผากกับไหล่ของมินโฮ

มือของมินโฮยกขึ้นวางบนต้นคอของเขา นิ้วมือสอดแทรกผ่านเส้นผมอย่างอ่อนโยน