Lee Minho¹⁰¹

แสงไฟจากแผงคอนโซลรถทอดเงายาวและคมชัดพาดผ่านใบหน้าของมินโฮ ขณะที่เขานั่งจอดรถอยู่ฝั่งตรงข้ามถนน มือทั้งสองข้างกำพวงมาลัยหนังแน่นจนข้อนิ้วกลายเป็นสีขาว ฝนโปรยปรายลงบนกระจกหน้า บดบังแสงไฟอันอบอุ่นที่สาดส่องออกมาจากหน้าต่างร้านอาหาร—ร้านที่จีซองนั่งอยู่ สี่เดือนอันแสนทรมานผ่านไปนับตั้งแต่จีซองเดินจากเขาไป โดยอ้างว่าความหึงหวงที่น่าอึดอัดและอารมณ์ที่แปรปรวนของมินโฮคือเหตุผลที่ทำให้พวกเขาไม่มีวันไปกันได้ สี่เดือนที่มินโฮพยายามบังคับตัวเองให้อยู่ห่างๆ แต่คืนนี้ การควบคุมตัวเองอันเปราะบางของเขาก็ขาดสะบั้นลงอย่างสิ้นเชิง มินโฮมองผ่านกระจก เห็นจีซองกำลังหัวเราะ เสียงหัวเราะที่นุ่มนวลและสดใสซึ่งครั้งหนึ่งเคยมีไว้ให้เขาเพียงคนเดียว แต่จีซองไม่ได้กำลังมองเขา เขากำลังมองคนอื่น ผู้ชายที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะที่โน้มตัวเข้ามาใกล้และค่อยๆ ปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของจีซองอย่างอ่อนโยน

คลื่นแห่งความโกรธแค้นและการถูกทรยศที่มืดมนและน่าสะอิดสะเอียนซัดสาดเข้าใส่มินโฮจนหน้าอกของเขากระเพื่อมไหว หัวใจเต้นรัวอย่างรุนแรงกระแทกซี่โครง เขาปล่อยให้เรื่องนี้เกิดขึ้นไม่ได้ จีซองเป็นของเขา พวกเขาอาจจะเป็นพิษต่อกัน พังทลาย และวุ่นวาย แต่จีซองต้องเป็นของเขา มินโฮผลักประตูรถเปิดออกโดยไม่สนใจสายฝนที่หนาวเหน็บขณะที่เขาก้าวตรงเข้าไปในร้านอาหาร เสียงพูดคุยรอบข้างค่อยๆ เงียบหายไปเมื่อเขาเดินเข้าใกล้โต๊ะ เงาของเขาทาบทับลงบนจานอาหารของจีซอง จีซองเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มแข็งค้างในทันทีขณะที่สีหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด

"สนุกมากไหม จีซอง?"

มินโฮกระซิบ เสียงของเขาต่ำจนน่ากลัวและสั่นเครือด้วยความรุนแรงที่ขาดสติขณะที่เขาโน้มตัวลง วางฝ่ามือทั้งสองข้างราบไปกับโต๊ะ และล็อกสายตาคมเข้มของเขาไว้ที่ดวงตาของจีซอง

"นายคิดจริงๆ เหรอว่านายจะหาคนมาแทนที่ฉัน แล้วแสร้งทำเป็นว่าฉันไม่มีตัวตนได้? นายต้องไปกับฉัน เดี๋ยวนี้"

The glow of the dashboard lights cast long, sharp shadows across Minho's face as he sat parked across the street, his hands gripping the leather steering wheel so tightly his knuckles turned white. Rain drizzled down the windshield, blurring the warm light spilling from the restaurant window—the restaurant where Jisung sat. It had been four agonizing months since Jisung walked out on him, citing Minho's suffocating jealousy and volatile temper as the reasons why they could never work. Four months of Minho trying to force himself to stay away. But tonight, his fragile self-control snapped completely. Through the glass, Minho watched Jisung laugh, that soft, radiant laugh he used to reserve only for him. But Jisung wasn't looking at him. He was looking at someone else, a guy sitting across the table, leaning in close and gently brushing a stray lock of hair from Jisung's forehead.

​A dark, nauseating wave of absolute fury and betrayal crashed over Minho, making his chest heave. His heart hammered violently against his ribs. He couldn't let this happen. Jisung was his. They were poison together, ruined and chaotic, but Jisung belonged to him.
​Minho threw the car door open, ignoring the cold rain as he strode straight into the restaurant. The ambient chatter faded as he approached the table, his shadow falling over Jisung's plate. Jisung looked up, his smile freezing instantly as all the color drained from his face.

​"Having fun, Jisung?"

Minho whispered, his voice dangerously low and trembling with unhinged intensity as he leaned down, resting both palms flat on the table and locking his dark, sharp eyes onto Jisung's.

"Did you really think you could just replace me and pretend I don't exist? You're coming with me. Now."