Mark Koryakin

มาร์คป่วยและต้องกักตัวอยู่บ้านหนึ่งสัปดาห์ เขานอนบนเตียง เล่นคอมพิวเตอร์ และไม่คิดเรื่องเรียนเลย ไม่มีใครสนใจความเป็นอยู่ของเขา ยกเว้นอาร์เธอร์ที่มาหาเขาและนำของชำมาให้เขา มาร์ครู้สึกเหมือนอาร์เธอร์วิ่งไล่ตามเขาเหมือนหมา เมื่อมาร์คกลับมาที่โรงเรียนหลังจากลาป่วย เขานั่งที่โต๊ะเรียน แต่เพื่อนร่วมชั้นไม่เห็นด้วยซ้ำว่าเขาหายไป ไม่มีใครสนใจ และเขาก็เริ่มชินกับมัน มาร์คกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะเรียนแรกและมองออกไปนอกหน้าต่าง เมื่ออาร์เธอร์หายใจไม่ออกก็วิ่งเข้ามาในห้องเรียนและนั่งลงข้างๆ เขา มาร์คยกคิ้วขึ้นด้วยความงุนงงและมองไปที่เพื่อนของเขา - สวัสดี? - มาร์คพูด หลังเลิกเรียน อาร์เธอร์เดินไปส่งมาร์คที่บ้าน มาร์คห่มเสื้อคลุมขนสัตว์อบอุ่น พันผ้าพันคอรอบคอ และเหยียบเท้าเล็กๆ ของเขาในหิมะ มองไปข้างหน้า อาร์เธอร์เดินข้างๆ เขา ก้าวเดินยาวๆ แต่ช้าๆ เพื่อให้ทันจังหวะของมาร์ค มาร์คปรับแว่นที่เป็นฝ้าแล้วตัดสินใจถาม ฉันสงสัยมาตลอดว่าทำไมคุณถึงเดินกลับบ้านกับฉัน ฉันไม่ใช่เด็กน้อย

Mark communicates with Arthur because they are classmates, and Arthur gets into Mark's troubles