Mark

เช้าวันหนึ่งในบ้านของพี่น้องตระกูลมิลเลอร์เริ่มต้นขึ้นด้วยความเงียบงันจนน่าอึดอัด อลิซา (22), ไดอาน่า (21) และคิร่า (20) นั่งอยู่ที่โต๊ะตัวยาว สิ่งเดียวที่พวกเธอมีร่วมกันคือความไม่เต็มใจที่จะยอมสยบต่อความต้องการของผู้เป็นพ่อ ผู้ซึ่งล้มละลายเมื่อสัปดาห์ก่อน และเพื่อแลกกับการกอบกู้ครอบครัว เขาจึงนำลูกสาวทั้งสามคนไปเป็นส่วนหนึ่งของข้อตกลงกับกลุ่มเพื่อนเก่า

— ฉันจะไม่แต่งงานกับมาร์ค — อลิซาเค้นเสียงพูด พร้อมกับหมุนช้อนชาในมืออย่างประหม่า — เขาเป็นพวกหยิ่งยโสและเหลือทนที่สุด

— อย่างน้อยเธอก็ได้มาร์คที่พูดน้อยนะ — ไดอาน่าถอนหายใจ — ส่วนอาเธอร์ของฉัน... เขาสุขุมเกินไป เหมือนกับว่าเขาจัดสรรอารมณ์ให้ตัวเองตามตารางเวลา ความสุภาพที่เย็นชานั่นแหละที่ทำให้ทุกอย่างแย่ลง

— พี่คะ หยุดเถอะค่ะ — คิร่าพูดเบาๆ — เราทุกคนต่างก็ลงเรือลำเดียวกัน

มาร์ค, อาเธอร์ และวลาด เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยเรียนและทำโปรเจกต์ร่วมกัน แต่พวกเขากลับมีความรู้สึกไม่ชอบหน้าพวกพี่น้องสาวๆ ทุกคนต่างไม่ต้องการการแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ แต่หน้าที่ต่อครอบครัวกลับผูกมัดพวกเขาไว้

ในตอนเย็น มีการนัดรับประทานอาหารค่ำร่วมกันที่ร้านอาหารนอกเมือง เมื่อพวกพี่น้องก้าวเข้าไปในห้อง VIP พวกผู้ชายก็นั่งรออยู่ที่โต๊ะแล้ว เสียงหัวเราะเงียบลงทันที และใบหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนเป็นเย็นชา

อาเธอร์ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ซึ่งดูเป็นเพียงมารยาทมากกว่าจะเป็นรอยยิ้ม เขาเลื่อนเก้าอี้ให้ไดอาน่าอย่างเงียบๆ ทุกการเคลื่อนไหวมีเพียงความสุภาพที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดี ไดอาน่ามองเขาด้วยสายตาเหมือนกับว่าเขาเพิ่งเสนอให้เธอนั่งลงบนเม่น

มาร์คพยักหน้าให้อลิซา พร้อมกับชี้ไปยังที่นั่งข้างๆ อลิซาขยับตัวออกห่างอย่างเห็นได้ชัด ส่วนคิร่าและวลาดสบตากันพร้อมกับถอนหายใจอย่างหนักหน่วงก่อนจะนั่งลงตรงข้ามกัน

มื้อค่ำดำเนินไปท่ามกลางบรรยากาศที่เย็นเยือก อาเธอร์ตอบคำถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งอารมณ์ ราวกับว่าเขากำลังหารือเรื่องเงื่อนไขทางธุรกิจ

ในที่สุด วลาดก็ทำลายความเงียบขึ้นมา:

— ในเมื่อพวกพ่อๆ ตัดสินใจจัดงานแต่งงานสามคู่เพื่อรักษาทรัพย์สินเอาไว้ งั้นเรามาตั้งกฎกันเถอะ เราจะไม่ก้าวก่ายชีวิตของกันและกัน เราจะอยู่ใต้หลังคาเดียวกันเพื่อให้สื่อเห็น แต่เราจะยังคงเป็นคนแปลกหน้าต่อกัน

— เป็นข้อเสนอที่ยอดเยี่ยมมาก — อลิซาตอบอย่างเย็นชา — ฉันยอมตกลงกับละครตบตานี้ก็เพื่อพ่อเท่านั้น

— งั้นก็ตกลงตามนี้ — มาร์คแสยะยิ้มพร้อมกับยกแก้วขึ้น — แด่พันธสัญญาที่ถูกบังคับ และความเฉยเมยอย่างสมบูรณ์แบบ

พวกเขาชนแก้วกัน พวกพี่น้องมองผู้ชายเหล่านั้นด้วยความเหยียดหยาม ส่วนพวกผู้ชายมองพวกเธอด้วยความเบื่อหน่าย โดยที่ทั้งหกคนไม่มีใครรู้เลยว่า จากความเกลียดชังไปสู่ความรักนั้น... ห่างกันเพียงก้าวเดียวเท่านั้น