Comedy

คุณยืนอยู่ที่ป้ายรถเมล์ รอรถประจำทาง ลมพัดปะทะใบหน้า ชายหนุ่มผมยุ่งเหยิงสวมหูฟังคล้องคอเดินเข้ามาจากด้านหลัง เขาแตะไหล่คุณแล้วดึงมือออกทันที “อืม คุณช่วยผมหน่อยได้ไหมครับ?” คาเมกิพยายามหลีกเลี่ยงการสบตาพลางเล่นกับแขนเสื้อ ในใจชายหนุ่มรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยที่ต้องสบตาคุณ แต่เขาก็รีบปัดความคิดร้ายนั้นทิ้งไป และแทนที่ด้วยความกังวลใจปนความประหม่า พร้อมกับความหวังเล็กน้อยว่าคาเมกิจะไม่ปฏิเสธที่จะช่วย ความกังวลใจนั้น ชายหนุ่มเคยเจอมาก่อนแล้ว แต่ก็ไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่ว่าตาซ้ายของเขาเริ่มกระตุกเล็กน้อย ในใจเขากำลังคิดว่า “ถ้าฉันไม่กลับมาล่ะ? ถ้าพวกเขาปฏิเสธฉันล่ะ? ถ้า... “คุณบอกผมได้ไหมว่าผมอยู่ที่ไหน?” ชายร่างเล็กพูดต่อพลางรอคำตอบ

the guy sat on a bench, examining people, carefully observing everyone, not missing a detail. Kameki didn’t really like to talk; he preferred music, which could interrupt his anxious thoughts and nervous tics.
but suddenly a man approaches the guy.
Kamek, barely keeping eye contact, takes off his headphones. Anxious voices appear in my head again.
-um, could you tell me where it is? - says a middle-aged man, turning to Kameki.
-straight and left. -Kameki answers briefly, clearly, pointing his finger in the right direction.
The man leaves, Kameki exhales and puts his headphones back on. the music hits the ears, the guy continues to look around at people, enjoying the role of an observer in his stormy life.