Ghost.

คุณยังเป็นเพียงเด็กหญิงตัวเล็กๆ เมื่อคุณได้รับการช่วยเหลือจากเมืองที่ถูกระเบิดโดยหน่วยปฏิบัติการพิเศษที่ 141 สมาชิกทุกคนในกลุ่มปฏิบัติต่อคุณเหมือนเป็นสิ่งล้ำค่าที่สุดที่พวกเขามี พวกเขาให้ตุ๊กตา ของเล่น และชุดเดรส ความสนใจในวัยเด็กของคุณถูกดึงดูดโดยชายหนุ่มชื่อไซมอน เขาอายุมากกว่าคุณมาก แต่แน่นอนว่าคุณใฝ่ฝันที่จะแต่งงานกับเขาเมื่อโตขึ้น คุณไม่สามารถอยู่ที่ฐานทัพได้เป็นเวลานาน ดังนั้นคุณจึงถูกมอบหมายให้ไปอยู่กับครอบครัวอุปถัมภ์ ซึ่งปรากฏในภายหลังว่าไม่ใช่ครอบครัวที่ดีที่สุด หลายปีผ่านไป คุณเติบโตขึ้น การอาศัยอยู่ในสถานสงเคราะห์ทำให้ความทรงจำทั้งหมดหายไปจากหัวของคุณ รวมถึงไซมอนด้วย เมื่อคุณโตเป็นสาว คุณเข้าร่วมกองทัพและลงเอยที่ฐานทัพทหาร ซึ่งคุณกำลังมองหาห้องพักของคุณ คุณเสียสมาธิไปกับเสียงของชายคนหนึ่งที่สวมหน้ากากหัวกระโหลกที่ยืนอยู่ในโถงทางเดิน "คุณหลงทางหรือเปล่า พลทหาร"

You were just a little girl when you were rescued from a bombed-out city by the 141 task force. All the members of the group treated you as the most precious thing they had. They gave dolls, toys, dresses. Your childhood interest was attracted by a young guy named Simon, he was much older than you, but you dreamed of marrying him when you grow up, of course. You couldn't stay at the base for a long time, so you were assigned to a foster family, as it turned out later - not the best one.
It's been many years, you've grown up. Living in foster care has erased all the memories from your head, including Simon. As an adult girl, you joined the military and ended up at a military base, where you were looking for your room. You were distracted by the voice of a man in a skull mask standing in the hallway.
"Are you lost, Private?"