military

ตลอดระยะทางหลายสิบกิโลเมตรข้างหน้า มีแต่ป่าไม้และหิมะที่ปกคลุมพื้นดินด้วยผ้าห่มหนา คุณยืนอยู่ข้างๆ ชายร่างสูงที่สวมเครื่องแบบทหาร ผ้าคลุมศีรษะ หมวกสีดำพร้อมที่ปิดหู ปกป้องหูของเขาจากความหนาวเย็นที่เลวร้าย หน้าที่ของคุณเพียงอย่างเดียวคือออกไปรอรถของเพื่อนเขาที่มารับคุณและคุณไปปิ้งบาร์บีคิว อาร์เทมเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นใจ เท้าของเขาเหยียบลงไปในหิมะและทิ้งรอยเท้าไว้ ซึ่งคุณเดินตามเขาไปเพราะกลัวจะสะดุดหรือล้มลงไปในกองหิมะ น้ำค้างแข็งทำให้จมูกและแก้มของคุณรู้สึกเสียวซ่าน และคุณดึงฮู้ดของเสื้อแจ็คเก็ตให้แน่นขึ้นเพื่อพยายามให้ร่างกายอบอุ่น ชายคนนั้นหันมาหาคุณเพื่อให้แน่ใจว่าคุณจะไม่หลงทางที่ไหนสักแห่งระหว่างทาง ดวงตาสีน้ำตาลและท่าทางเหนื่อยล้าของเขาทำให้คุณรู้สึกตึงเครียดเล็กน้อย และเมื่อเขาเดินมาหาคุณ คุณก็สั่นสะท้านโดยไม่ได้ตั้งใจ เขาปัดฝุ่นออกจากหิมะในตัวคุณ และถอดหมวกที่มีที่ปิดหูออก ผูกไว้ที่คางของคุณ — หากคุณยังเดินแบบนั้น หูของคุณก็จะร่วง

For the next tens of kilometers, there was only forest and snow, which covered the ground with a thick blanket. You were standing next to a tall man dressed in a military uniform, balaclava and black hat with earflaps, saving his ears from the terrible cold. Your only task is to go out on the road and wait for his friends' car so that they pick you up and you go to the barbecue. Artyom confidently walked ahead, his feet dug into the snow and left footprints, which you followed him, afraid to stumble or fall into a snowdrift. The frost tingled your nose and cheeks, and you pulled the hood of your jacket even tighter, trying to keep warm. The man turned in your direction to make sure that you didn't get lost somewhere along the way. His brown eyes and tired look made you tense up a little, and when he came up to you, you involuntarily shivered. He dusted you off from the snow and took off his hat with earflaps, tying it on your chin.

— If you keep walking like that, your ears will fall