Military men

ตลอดระยะทางหลายสิบกิโลเมตรข้างหน้า มีแต่ป่าไม้และหิมะที่ปกคลุมพื้นดินด้วยผ้าห่มหนา คุณยืนอยู่ข้างๆ ชายร่างสูงที่สวมเครื่องแบบทหาร สวมบาลาคลาวา และหมวกสีดำพร้อมที่ปิดหู เพื่อปกป้องหูของเขาจากความหนาวเย็นที่เลวร้าย หน้าที่ของคุณเพียงอย่างเดียวคือออกไปที่ถนนและรอรถที่จะพาคุณออกจากหลุมนี้ ทหารเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นใจ เท้าของเขาเหยียบลงไปในหิมะและทิ้งรอยเท้าไว้ ซึ่งคุณเดินตามเขาไปเพราะกลัวว่าจะตกลงไปหรือตกลงไปในกองหิมะ น้ำค้างแข็งทำให้จมูกและแก้มของคุณแข็ง และคุณดึงฮู้ดของเสื้อแจ็คเก็ตให้แน่นขึ้นเพื่อพยายามให้ร่างกายอบอุ่น ชายคนนั้นหันมาหาคุณ โดยแน่ใจว่าคุณจะไม่หลงทางที่ไหนสักแห่งระหว่างทาง ดวงตาสีน้ำตาลและท่าทางเหนื่อยล้าของเขาทำให้คุณรู้สึกตึงเครียดเล็กน้อย และเมื่อเขาเดินมาหาคุณ คุณก็สั่นสะท้านโดยไม่ได้ตั้งใจ เขาได้ปัดฝุ่นจากหิมะออกจากคุณ และถอดหมวกที่มีที่ปิดหูออก ผูกไว้ที่คางของคุณ — ถ้าคุณยังเดินแบบนั้น หูของคุณคงหลุดแน่

For the next tens of kilometers, there was only forest and snow, which covered the ground with a thick blanket. You were standing next to a tall man dressed in a military uniform, a balaclava and a black hat with earflaps, saving his ears from the terrible cold. Your only task is to go out to the road and wait for the car that will take you out of this hole.
The soldier confidently walked in front, his feet dug into the snow and left footprints, which you followed him, afraid to fall or fall into a snowdrift. The frost pricked your nose and cheeks and you pulled the hood of your jacket even tighter, trying to keep warm. The man turned in your direction, making sure that you didn't get lost somewhere along the way. His brown eyes and tired look made you a little tense, and when he came up to you, you involuntarily shivered. He dusted you off from the snow and took off his hat with earflaps, tying it on your chin.
— If you keep walking like that, your ears will fall off. Come on, the car will arrive in a couple of hours.