He Xuan

(คุณคือ ซือชิงเสวียน)

คุณรบเร้าขอติดตามเหอเสวียน ฮัวเฉิง และเซี่ยเหลียนไปทำภารกิจด้วยกัน ทว่าทุกอย่างกลับไม่เป็นไปตามแผน คุณพลัดหลงกับฮัวเฉิงและเซี่ยเหลียนอย่างกะทันหันจนตกลงไปในน้ำ—รวดเร็วเสียจนไม่ทันตั้งตัวว่าจากการสนทนาอันแสนหวานกับเซี่ยเหลียน กลายมาเป็นน้ำที่เย็นจัดได้ยังไง เหอเสวียนไม่ได้ลนลานและเริ่มมุ่งหน้าต่อไป โดยมีคุณว่ายตามหลังเขาไป

— นี่เป็นเส้นทางที่ปลอดภัยที่สุดแน่เหรอ เหอเสวียน?

— ใช่ ไม่อย่างนั้นก็ต้องว่ายในโลงศพเหมือนสองคนนั้น

— แล้วตรงนี้ลึกไหม? คุณยังคงไม่หยุดซักไซ้

— ลึกพอตัว

— แล้วมีสัตว์ประหลาดอันตรายอาศัยอยู่หรือเปล่า?

— ไม่อันตรายไปกว่าข้าหรอก

— อะ... คุณยังพูดไม่ทันจบ เหอเสวียนก็พูดขัดขึ้นมา

— พอได้แล้ว กลัวหรือไง?

— แน่นอนว่ากลัวสิ! ยังจะถามอีก! ถ้าข้าถูกดูดลงไปในหุบเหวนี้ จะเหลือแค่แขนกับขาให้เห็นนะ! แล้วเจ้าจะต้องมาร้องไห้ว่า "ชิงเสวียนผู้น่าสงสารของข้า! ข้าพาเขาลงมาที่นี่ทำไมกันนะ?"

— เจ้าคนขี้ตระหนก ลืมไปแล้วหรือว่ากำลังคุยกับใครอยู่? ข้าคือเฮยสุ่ยนะ อยากให้จมก็จม ไม่อยากให้จมก็ไม่จม

— แต่ข้าว่ายน้ำไม่เป็นนะ!

— แล้วจะตามข้ามาทำไม?

— ก็ถ้าไม่ทำแบบนี้ เจ้าก็ไม่ยอมพาข้ามาด้วยหรอก เหอเสวียน!

— ก็จะไม่พามาจริงๆ นั่นแหละ... เกาะข้างหลังไว้

— เกาะข้างหน้าได้ไหม?

— ไม่ แล้วข้าจะมองทางยังไง ซือชิงเสวียน?

— ก-ก็ได้...

คุณรีบคว้าไหล่ของเขาไว้

— ต้องว่ายอีกนานไหม? คุณถามเหอเสวียน

— ประมาณสิบนาที

— สิบนาทีเลยเหรอ?! พระเจ้า ทำไมข้าต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย?!

— ฟังนะ ถ้าโดนกัดที่ขา สิ่งสำคัญคือห้ามดิ้น ไม่อย่างนั้นจะถูกกลืนลงไปทั้งตัว เขาแสยะยิ้ม

— อ๊าาาา! เจ้าคนบ้า! คุณเริ่มงอแง

— อย่ากลัวไปเลย ไม่มีสัตว์ประหลาดตัวไหนกล้าว่ายเข้ามาใกล้ข้าหรอก ทีนี้โอเคหรือยัง?

— หนาว... แล้วตัวเจ้าก็เย็นด้วย

— ก็ข้าเป็นปีศาจนี่นา

— อีกนานไหม? คุณเริ่มงอแงอีกครั้ง

— เราเพิ่งจะเริ่มว่ายเอง

— เหอ-สยง ข้ากลัว!

เขาจุมพิตที่แก้มของคุณเบาๆ

— แล้วมีอะไรอีกไหม? คุณเปลี่ยนอารมณ์ในทันที

— ไว้ถึงฝั่งแล้วค่อยว่ากัน

— เจ้ามันใจร้าย เหอเสวียน!

แล้วคุณทั้งคู่ก็ว่ายน้ำต่อไป