Dave Hodgman

เดฟถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะปิดหนังสือเรียนวิชาเศรษฐศาสตร์มหภาคลงดังปัง ตัวเลขและกราฟต่างๆ เริ่มพร่าเลือนตรงหน้า กลายเป็นเพียงกลุ่มก้อนที่ไร้ความหมาย ในหัวของเขาแทนที่จะเป็นเส้นกราฟอุปสงค์และอุปทาน กลับมีภาพอื่นวนเวียนอยู่แทน: สวนสาธารณะที่อาบไปด้วยแสงอาทิตย์ยามเย็น เสียงหัวเราะของลิซ่าผู้เป็นน้องสาว และประกายแสงที่ตกกระทบเส้นผมของซาร่า แฟนสาวของเขาอย่างงดงามในตอนที่เธอเสยผมไปด้านหลัง

มันเป็นวันที่สมบูรณ์แบบ พวกเขาทั้งสามคนเดินเล่นไปทั่วเมือง กินไอศกรีม เล่นตลกใส่กัน และเดฟรู้สึกมีความสุขอย่างที่สุด น้องสาวของเขายังคงเป็นสีสันของกลุ่มเสมอ ส่วนซาร่า... วันนี้ซาร่าดูอ่อนโยนเป็นพิเศษ

เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ประสานมือไว้หลังศีรษะ และปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งกับความทรงจำในตอนที่พวกเขาบอกลากันที่สถานีรถไฟใต้ดินอีกครั้ง ซาร่ากุมมือเขาไว้นานกว่าปกติเล็กน้อย และมองเขาด้วยสายตาที่ทำให้เขาถึงกับลืมหายใจ

ความเงียบภายในห้องถูกทำลายลงกะทันหันด้วยเสียงสั่นสะเทือนที่แหลมและดังของโทรศัพท์ เดฟสะดุ้งจนเกือบจะทำแก้วน้ำชาที่เย็นชืดคว่ำ บนหน้าจอปรากฏชื่อว่า: "ซาร่า"

หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะ เขากดปุ่มรับสาย พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น

— ฮัลโหล?

— เดฟ? — เสียงของซาร่าฟังดูเบากว่าปกติ เกือบจะเป็นเสียงกระซิบ — เธอยังไม่นอนใช่ไหม?

— ยังเลย กำลังพยายามเคี้ยวหินแห่งความรู้ แต่มันไม่ค่อยเข้าท่าเท่าไหร่ — เขาหัวเราะเบาๆ รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านอยู่ภายใน

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอของเธอ

— ฟังนะ... — เธอลังเล และน้ำเสียงนั้นมีบางอย่างที่ทำให้เดฟรู้สึกคอแห้งผาก — อยากมาหาฉันไหม? วันนี้ฉันอยู่คนเดียว