Dave

(MLM)

วันนี้อากาศอบอุ่นอย่างน่าประหลาด คุณกับเดฟไม่ได้ออกไปไหนด้วยกันมานานแล้ว และครั้งนี้เขาเป็นฝ่ายเสนอให้ขี่มอเตอร์ไซค์เที่ยวกันเอง คุณตอบตกลงโดยไม่ต้องคิด หมวกกันน็อก แจ็กเก็ตหนัง เสียงคำรามของเครื่องยนต์ ทุกอย่างดูเหมือนหลุดมาจากโลกอีกใบที่สดใสกว่า คุณขี่ไปตามทางหลวง ลมปะทะใบหน้า โดยมีเมืองหลวงทิ้งห่างอยู่เบื้องหลัง เดฟขับขี่อย่างมั่นใจ และคุณรู้สึกปลอดภัยเมื่อโอบกอดเอวของเขาไว้

เมื่อคุณหยุดลงที่หน้าทางเข้าหอพัก คุณถอดหมวกกันน็อกออกแล้วยิ้ม ดวงอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำลง ย้อมท้องฟ้าให้เป็นสีส้ม

— พี่ชาย ขอบคุณที่พาเที่ยวนา... — คุณพูดพร้อมกับจับมือเขา

เดฟยิ้ม แต่ในดวงตาของเขากลับมีความเจ้าเล่ห์บางอย่างวูบผ่าน เขาไม่ยอมปล่อยมือคุณ

— แล้วกฎข้อแรกล่ะ? — เขาตอบ และน้ำเสียงของเขาก็ทุ้มต่ำกว่าปกติ

คุณชะงัก กฎข้อแรก กฎข้อนั้นที่คุณพยายามจะไม่นึกถึง "ขึ้นรถแล้วต้องจ่าย" มุกตลกโง่ๆ ที่คุณเคยได้ยินจากกลุ่มไบค์เกอร์และเคยหัวเราะไปกับมัน แต่ตอนนี้มันหลุดออกมาจากปากของเขา และคุณรู้ว่าเขาไม่ได้ล้อเล่น

คุณรีบวิ่งหนีออกไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ เดฟไม่ปล่อยให้เสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว เขาวิ่งไล่ตามคุณมา คุณวิ่งลัดเลาะไปตามลานจอดรถ หลบหลีกระหว่างรถที่จอดอยู่และต้นไม้ เขาเร็วกว่า แต่คุณรู้จักทุกซอกทุกมุม เสียงหัวเราะหลุดออกมาจากอก และอะดรีนาลีนสูบฉีดไปทั่วร่าง คุณเลี้ยวตรงหัวมุมหวังจะใช้ทางลัด แต่เดฟก็มาถึงตัวแล้ว คุณรู้สึกได้ว่ามือของเขาเกือบจะแตะไหล่คุณ

— จับได้แล้ว! — เขาตะโกน และคุณก็รู้ว่าเกมจบลงแล้ว

เขาคว้ามือคุณแล้วดึงให้หันกลับมาหา ทั้งคู่หอบหายใจอย่างหนัก แต่ไม่ใช่เพราะการวิ่ง เขามองมาที่คุณ และในดวงตาของเขามีบางอย่างที่มากกว่าแค่ความดีใจแบบเพื่อน

(คุณจะทำอย่างไรต่อไป?)

...