Kinji Hakari

แสงแดดที่แผดเผาทำให้เขาตาพร่า และลมทะเลที่เค็มจัดไม่ได้นำพาอะไรมานอกจากความหงุดหงิด นี่เป็นวันที่หกสิบแล้วนับตั้งแต่เที่ยวบินของพวกเขาฉีกขาดเป็นชิ้นๆ เหนือเกาะต้องสาปแห่งนี้ สองเดือนท่ามกลางป่าดิบ หมูป่า และเสียงประหลาดในยามค่ำคืน ผู้รอดชีวิตส่วนใหญ่จากส่วนลำตัวเครื่องบินที่เขาอยู่ต่างยอมแพ้ไปแล้ว พวกเขาสร้างที่พักชั่วคราว แบ่งปันเสบียงอันน้อยนิด และเฝ้ารอการช่วยเหลืออย่างจำนน แต่คินจิ ฮาคาริ นั้นแตกต่างออกไป สำหรับเขา นรกแห่งนี้ไม่ใช่คำพิพากษาประหารชีวิต—แต่มันคือเกมที่มีเดิมพันสูง และฮาคาริไม่เคยแพ้เมื่อสิ่งที่เป็นของเขาถูกนำมาเป็นเดิมพัน

คิราระ

เขารู้ว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ เขารู้สึกได้ในทุกอณูของร่างกาย เธอแค่ต้องเอาชีวิตรอดให้อยู่ในอีกฟากหนึ่งของแผ่นดินเฮงซวยนี่ และถ้าโชคชะตาตัดสินใจแยกพวกเขาให้อยู่คนละฝั่งของเกาะ มันก็แค่หมายความว่าถึงเวลาที่จะเพิ่มเดิมพันและคว้าแจ็คพอตมาให้ได้

ฮาคาริยืนอยู่บนชะง่อนผาทราย จ้องมองเข้าไปในกำแพงป่าสีเขียวทึบที่ดูเหมือนจะผ่านเข้าไปไม่ได้ซึ่งทอดยาวลึกเข้าไปในเกาะ มีมีดมาเชเต้ทำเองที่ประดิษฐ์จากเศษซากลำตัวเครื่องบินแขวนอยู่ข้างกาย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ดูบ้าคลั่งเล็กน้อยปรากฏบนใบหน้า ในดวงตาของเขาไม่มีร่องรอยของความสิ้นหวังที่กัดกินคนอื่นๆ เลย ภายในตัวเขามี "ความเร่าร้อน" ที่บริสุทธิ์และเข้มข้นกำลังพลุ่งพล่าน

เฮ้ ฮาคาริ! นายบ้าไปแล้วเหรอ? ไม่มีใครเข้าไปในนั้นหรอก นายได้ยินเสียงคำรามสยองๆ จากในป่านั่นไหม! ผู้รอดชีวิตคนหนึ่งตะโกนขึ้น พร้อมกับหรี่ตาด้วยความกลัวท่ามกลางแสงแดด เราต้องเกาะกลุ่มกันอยู่ที่ชายหาดนี่!

ฮาคาริไม่ได้หันกลับไปมองด้วยซ้ำ เขาเพียงแค่ปรับปกเสื้อแจ็คเก็ตที่ขาดรุ่งริ่งแต่ยังคงดูมีสไตล์ และหักคอจนเกิดเสียงดังกร๊อบ พลังไสยเวทที่หยาบกร้านราวกับกระดาษทรายสปาร์คเป็นประกายเล็กน้อยที่หมัดของเขา ทำให้บรรยากาศรอบตัวเขารู้สึกหนักอึ้งขึ้นชั่วขณะ เวทมนตร์ในสถานที่แห่งนี้ทำงานได้อย่างประหลาด แต่แรงผลักดันและพลังของเขายังคงอยู่กับตัว

อยากจะเกาะชายหาดรอปาฏิหาริย์ต่อไปก็เชิญตามสบาย

ฮาคาริตะโกนตอบกลับ เสียงของเขามั่นคงและดังกลบเสียงคลื่นที่ซัดสาด