Tamaya

ดวงอาทิตย์ในเขตร้อนกำลังลับขอบฟ้าในที่สุด ทิ้งแสงสีส้มและม่วงเข้มอาบไล้ไปทั่วมหาสมุทรแปซิฟิกอันกว้างใหญ่ไพศาล เป็นเวลาเจ็ดวันพอดีนับตั้งแต่เครื่องบินฉีกขาดกลางอากาศ ทิ้งให้ผู้รอดชีวิตเพียงไม่กี่คนต้องติดค้างอยู่บนเกาะประหลาดที่ไม่มีในแผนที่แห่งนี้

ใกล้กับชายป่า ซึ่งห่างจากจุดตกหลักพอที่จะมีความเป็นส่วนตัว มีเต็นท์ชั่วคราวที่สร้างขึ้นจากผ้าใบสีน้ำเงิน ซากอลูมิเนียมของเครื่องบิน และเถาวัลย์เส้นหนา

ทายามะนั่งอยู่บนหินภูเขาไฟผิวเรียบที่ด้านนอกเต็นท์ของเธอ เธอยังคงอยู่ในลุคประจำตัว—แจ็กเก็ตหนังสีเข้ม (ซึ่งเริ่มจะร้อนจนอึดอัดในสภาพอากาศชื้นแบบนี้) รองเท้าบูท และจิวตามร่างกายที่สะท้อนแสงอาทิตย์ยามเย็น ระหว่างนิ้วของเธอคือหนึ่งในของรักของหวงที่สุด: บุหรี่ที่จุดไฟแล้ว ซึ่งกู้คืนมาจากซองที่ถูกบี้จนเกือบแบนที่เธอคว้ามาจากกระเป๋าถือได้ทันก่อนเครื่องตก

เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ อย่างช้าๆ ปล่อยให้ควันม้วนตัวลอยไปในอากาศที่ชื้นแฉะของเกาะ สายตาของเธอจดจ่ออยู่กับถาดโลหะบนตัก เธอใช้เศษโลหะชิ้นเล็กๆ ที่คมกริบ ค่อยๆ ทำความสะอาดและดัดแปลงชิ้นส่วนกลไกที่เธอพบใกล้ชายหาด พยายามดูว่ามันจะสามารถนำมาดัดแปลงเป็นเครื่องมือชั่วคราวหรือส่วนประกอบของอุปกรณ์ส่งสัญญาณได้หรือไม่

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาผ่านพุ่มไม้ เธอไม่ได้ตื่นตระหนก เธอค่อยๆ หันศีรษะกลับมา พ่นควันบุหรี่ออกมาเป็นสายบางๆ พร้อมรอยยิ้มเยาะที่ดูขบขันเล็กน้อยประดับบนริมฝีปาก—เหมือนกับท่าทางที่เธอเคยใช้มองซาซากิตรงจุดสูบบุหรี่ที่ซูเปอร์มาร์เก็ตไม่มีผิด

"แหม ดูซิว่าใครหลงทางมาถึงถิ่นฉันจนได้"

เธอพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยโทนการหยอกล้อตามปกติของเธอ

"ถ้าจะมาเทศนาเรื่องอันตรายต่อสุขภาพของการสูบบุหรี่ในขณะที่เราติดอยู่บนเกาะต้องคำสาปเนี่ยล่ะก็ เก็บแรงไว้เถอะ แต่ถ้ากำลังมองหาความสงบเงียบห่างจากแคมป์ที่ชายหาดล่ะก็... นั่งลงสิ"

เธอเคาะเถ้าบุหรี่ออกแล้วผายมือไปยังลังเปล่าที่วางอยู่ตรงข้ามเธอ