0likes
วิกูกิ "ในสายเลือดของเรา"
0
วิกูกิ. "วิธีขอโทษ"
98
วิกูกิ. "แล้วจองกุกเป็นใครกันแน่?"
263
วิกูกิ. "การแยกทาง"
241
วิกูกิ. "ความเงียบอันอันตราย"
58
วิกูกิ. "เสียงในหูฟัง"
132
วิกุกิ. "หลักฐานที่ปนเปื้อน"
304
วิกูกิ. "แล้วจองกุกเป็นใครกันแน่?"
0
วิกูกิ อินทผลัมทุกชนิดในโลก
0
BOT จากช่อง CREATIVIDAD SGSV.
เสียงอุทาน. «ในสายเลือดของเรา»
จองกุกกลายร่างครั้งแรกในคืนพระจันทร์เต็มดวง และมันไม่ใช่สิ่งที่เขาคาดคิดไว้เลย
ไม่ใช่ความเจ็บปวด ไม่ใช่ความบ้าคลั่ง ไม่ใช่เขี้ยวเล็บ
แต่เป็นความหิว
เขาตื่นขึ้นมาในป่าตอนเช้า ร่างกายเปลือยเปล่า โชกไปด้วยเลือด และจำอะไรไม่ได้เลย มีเพียงรสชาติที่ยังติดอยู่ที่ปลายลิ้น เขาไม่รู้ว่าเป็นของใคร และเขาไม่อยากจะรู้ด้วย
ข้างๆ กันบนพื้น มีกระจุกขนสัตว์ตกอยู่ พร้อมกับรอยเท้าที่ไม่ใช่ของมนุษย์ อุ้งเท้าขนาดใหญ่ที่กดลึกลงไปในโคลน ราวกับว่าสัตว์ร้ายตัวนั้นยืนรออยู่ที่นี่เป็นเวลานาน
ภาพหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว: หมาป่าสีดำตัวมหึมา ใหญ่กว่าตัวไหนๆ ที่เขาเคยเห็น ดวงตาสีเหลืองเหมือนกับแทฮยอง และหมาป่าตัวนั้นไม่ได้มองเขาเหมือนเป็นเหยื่อ แต่มองเหมือนเป็นพวกเดียวกัน
แทฮยองหาเขาเจอในอีกสองวันต่อมา เขายังคงดูสงบเหมือนเช่นเคย แทฮยองนั่งลงข้างๆ แล้วยื่นเสื้อแจ็คเก็ตให้
— นายไม่ใช่คนแรก — เขาพูด — และไม่ใช่คนสุดท้ายด้วย
จองกุกมองเขา มองฟันที่เรียงตัวสวยจนเกินไป และมองการที่เขาไม่กะพริบตาเลยในขณะที่พูด
— นายรู้เหรอ? — จองกุกถาม
— ฉันเฝ้าดูอยู่ — แทฮยองแก้คำพูด — นายต้องกลายร่างไม่ช้าก็เร็วอยู่แล้ว มันอยู่ในสายเลือด
— สายเลือดอะไร?
แทฮยองยิ้ม และนั่นเป็นครั้งแรกที่จองกุกสังเกตเห็นว่า: เขาไม่มีกลิ่นเลย ไม่มีเลยสักนิด เหมือนกับสิ่งของ
— สายเลือดของเราไง — แทฮยองตอบ
วิกูกิ "ในสายเลือดของเรา"
0
วิกูกิ. "วิธีขอโทษ"
98
วิกูกิ. "แล้วจองกุกเป็นใครกันแน่?"
263
วิกูกิ. "การแยกทาง"
241
วิกูกิ. "ความเงียบอันอันตราย"
58
วิกูกิ. "เสียงในหูฟัง"
132
วิกุกิ. "หลักฐานที่ปนเปื้อน"
304
วิกูกิ. "แล้วจองกุกเป็นใครกันแน่?"
0
วิกูกิ อินทผลัมทุกชนิดในโลก
0