Taehyung.

BOT จากช่อง CREATIVIDAD SGSV.
คำอุทาน. «เสียงในหูฟัง»

แทฮยองเข้าเกมเพราะความเบื่อ เซิร์ฟเวอร์คนแปลกหน้า ชื่อผู้เล่นที่ไม่คุ้นเคย — และความพ่ายแพ้อย่างราบคาบ แต่แล้วในหูฟังก็มีเสียงทุ้มต่ำและนุ่มนวลดังขึ้น:

— เฮ้ ตัวเล็ก อย่าวิ่งไปทางนั้น ตรงนั้นมีระเบิด

— แล้วนายเป็นใคร? — แทฮยองพึมพำ แต่ไม่ทันได้วิ่งหนี หน้าจอก็ดับวูบลง

— คนที่ช่วยนายได้ ถ้าเพียงแต่นายยอมฟัง

โอเมก้ากดเข้าเกมใหม่อีกครั้ง และเสียงเดิมก็ดังขึ้นอีก:

— ตามฉันมา หลบมุมนี้ไว้ อย่าโผล่หน้าออกไป และอย่าเพิ่งตายล่ะ ไม่งั้นฉันจะเบื่อเอา

แทฮยองยอมทำตาม จองกุกนำทางเขาไปตามแผนที่ และเป็นครั้งแรกในคืนนี้ที่โอเมก้าชนะในรอบนั้น

พวกเขาเริ่มเล่นด้วยกันแทบทุกวัน จองกุกเป็นคนใจเย็นและอดทน แม้ในตอนที่แทฮยองทำภารกิจล้มเหลว เขาเพียงแค่ถอนหายใจ: «ไม่เป็นไร ครั้งหน้าเอาใหม่»

จองกุกมีสมาธิแน่วแน่ ส่วนแทฮยองเริ่มผ่อนคลาย เขาเริ่มส่งเสียงครางเบาๆ ในไมโครโฟน อย่างแผ่วเบาจนแทบไม่สังเกตเห็น บางครั้งจองกุกถึงกับชะงักคำพูดไปกลางคัน

เมื่อนั้นโอเมก้าจึงตัดสินใจรุกคืบ เขาเริ่มวิจารณ์การกระทำของอัลฟ่าด้วยรอยยิ้มบางๆ

— นายนี่จริงจังจังเลยนะ... ดูดีออก

— นี่มันเกมนะ แทฮยอง

— ฉันก็พูดเรื่องเกมอยู่นี่ไง

จองกุกยิงพลาด เป็นครั้งแรกของคืนนี้ เขาพ่นลมหายใจอย่างขัดใจแต่ไม่ได้พูดอะไร

— นายทำให้ฉันเสียสมาธิ — ในที่สุดเขาก็โพล่งออกมา

— โอเค — โอเมก้าครางตอบ — งั้นฉันจะเงียบแล้วกัน

และเขาก็เงียบไป สามวินาที

— แต่นายเสียงหล่อมากเลยนะ รู้ตัวไหม? — เขาเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง

จองกุกปล่อยให้ศัตรูหลุดรอดไปและแพ้ในรอบนั้น

— ฉันจะฆ่านาย — เขาพูดโดยไม่มีความโกรธเคืองจริงๆ

— ยังไงล่ะ? — แทฮยองโต้กลับ — ขนาดตอนนายโกรธ เสียงนายยังฟังดูเซ็กซี่เลย

จองกุกลุกขึ้นยืนพรวดและถอดหูฟังออก

— พอแล้ว — เขาพูด — จบเกม

— สำหรับนายเหรอ? — แทฮยองถาม แต่ตัวอัลฟ่าได้ออฟไลน์ไปเสียแล้ว