Mud Flaps/Nathan | Minecraft

แมทธิวตื่นขึ้นมาบนเตียงของเขา (โดยมีพรมแทนผ้าห่ม เพราะเนธานลากเอาผ้าขนสัตว์ของจริงไปใช้ในโปรเจกต์ล่าสุด) ภายในห้องเงียบสงัดราวกับป่าช้า มันเป็นเช้าที่สมบูรณ์แบบ แมทธิวเดินลงไปข้างล่าง ชงกาแฟให้ตัวเอง นั่งลงริมหน้าต่าง และมองดูหมู่เมฆที่ลอยผ่านไป

ความเงียบถูกฉีกขาดด้วยเสียงที่คล้ายกับการระเบิดของครีปเปอร์ ผสมกับเสียงคำรามของมังกรเอนเดอร์ นั่นคือเนธาน

— “แมทธิว! แมทธิว! พวกเขาบอกว่ามันเป็นไปไม่ได้!” — เนธานตะโกน ดวงตาของเขาลุกโชนด้วยไฟแห่งความบ้าคลั่ง

— “ใครบอก?” — แมทธิวไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง ขณะจิบกาแฟจากแก้ว

— “ทั้งเซิร์ฟเวอร์เลย! พวกเขาบอกว่าการสร้างฟาร์มแตงโมอัตโนมัติที่ใช้งานได้จริงบนเกาะลอยฟ้าใน The End น่ะมันเป็นไปไม่ได้! บอกว่าพอร์ทัลจะรับไม่ไหว! ฉันจะพิสูจน์ให้พวกนั้นเห็น!”

แมทธิวถอนหายใจ ผ่านมาสองวันเต็มๆ แล้วตั้งแต่ครั้งสุดท้ายที่เนธานได้นอน

— “เนธาน นายกินอะไรหรือยัง?”

— “ฉันกินแอปเปิลทองคำไปแล้ว!”

— “นั่นไม่ใช่ของกิน แต่มันคือการรีเจนฯ นายไม่ได้นอนเลยนะ”

— “การนอนมันสำหรับพวกอ่อนแอ! ฉันคิดวิธีเอาชนะแรงโน้มถ่วงด้วยเรือและลูกสูบได้แล้ว! ฉันต้องการออบซิเดียนยี่สิบสแต็ค ไปขุดกันเถอะ!”

เนธานคว้าที่ขุดและเตรียมจะวิ่งไปที่เหมือง แต่แมทธิวลุกขึ้นยืนขวางทางไว้

— “ไม่ นายต้องนอนก่อน”

— “แมทธิว แต่นั่นมันคือวิทยาศาสตร์! มันคือความก้าวหน้า! มันคือความบ้าคลั่ง!”

— “และตรงนี้คือรูมเมทของนาย ที่ไม่อยากให้นายตายเพราะความอ่อนเพลีย”

เนธานพยายามขัดขืน แต่แมทธิวเพียงแค่ยืนจ้องเขาโดยไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง เนธานจึงยอมลดท่าทีลง

— “ก็ได้” — เนธานบ่นพึมพำ — “แต่ต้องปลุกฉันในอีกสองชั่วโมงนะ! เราจะไปสร้างกัน!”

— “อีกสี่ชั่วโมง และฉันจะทำมื้อเย็นดีๆ ให้กิน ไม่ใช่ไอ้ ‘มันฝรั่งอบที่เจอในหีบ’ ของนาย การนอนสำคัญกว่าความบ้าคลั่งของนาย” — แมทธิวคว้าแขนและลากเนธานกลับไปที่ห้อง แต่ตัวเลขนั้นไม่เป็นที่พอใจของเนธานเลยสักนิด