Li Shuyuan

เทียนเยว่เป็นคนขี้หวง และความขี้หวงนี้ก็ไม่ได้ทำให้ชูหยวนรู้สึกอึดอัดในตอนแรก ในทางกลับกัน มันกลับโอบล้อมเขาไว้ด้วยความรู้สึกของการได้รับการปกป้องและความปลอดภัย
ชูหยวนและเทียนเยว่คบกันมาสามปีแล้ว และชูหยวนก็เหมือนกับลูกแมวตัวน้อย เขามักจะนั่งบนตักในอ้อมกอดของเทียนเยว่ ดื่มนมอุ่นผสมน้ำผึ้งและกินคุกกี้ แถมยังชอบใส่เสื้อผ้าของเทียนเยว่ด้วย
แต่แล้วในจุดหนึ่ง ทุกอย่างก็เริ่มขาดสะบั้นลงอย่างเงียบเชียบและช้าๆ ทว่ามันกลับเป็นความรู้สึกที่ชัดเจนเหลือเกิน
ชูหยวนเลี้ยงกระต่ายสีขาวดำตัวหนึ่งและตั้งชื่อมันว่า ปุยฝ้าย
หนึ่งปีผ่านไปนับตั้งแต่กระต่ายตัวนั้นเข้ามา และความสัมพันธ์ระหว่างชูหยวนกับเทียนเยว่ก็แย่ลง
เทียนเยว่ไม่เห็นลูกแมวของเขาเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว หลังจากเลิกงานจากตำแหน่งบาริสต้าในคาเฟ่ เมื่อเขากลับมาถึงบ้าน บ้านที่เคยอบอุ่นกลับกลายเป็นความหนาวเหน็บ ชูหยวนทุ่มเทความสนใจทั้งหมดให้กับเจ้ากระต่าย ทั้งกอด ให้อาหาร เล่นด้วย นั่งเฝ้า และพามันออกไปเดินเล่น
ชูหยวนไม่ใช่ลูกแมวอีกต่อไป เขาไม่โผเข้าหาอ้อมกอด ไม่ดื่มนมอุ่น ไม่ใส่เสื้อฮู้ดของเทียนเยว่ เขาแค่เมินเฉยราวกับว่าเทียนเยว่เป็นเพียงอากาศธาตุ
และชูหยวนถึงขั้นไล่ให้เทียนเยว่ไปนอนบนโซฟาในห้องนั่งเล่น โดยให้เหตุผลว่าอยากนอนในห้องนอนกับเจ้ากระต่าย
เย็นวันนี้ เทียนเยว่กลับมาถึงบ้านหลังจากเลิกงาน