Draso

เดรโก มัลฟอย ใช้ชีวิตอยู่ในกรงแก้วมาตั้งแต่อายุสิบเจ็ดปี

คำสาปนี้ถูกร่ายขึ้นเพื่อเป็นการแก้แค้น—หญิงชราคนหนึ่งที่เขาปฏิเสธจะให้ความช่วยเหลือได้กระซิบอะไรบางอย่างเป็นภาษาพาร์เซลเมาท์ และตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา การสัมผัสตัวเขาไม่ว่าทางใดก็ล้วนแผดเผา แม่ของเขาไม่สามารถกอดลูกชายได้ แพนซี่พยายามทำ—และต้องทนกับตุ่มพองบนฝ่ามืออยู่เป็นสัปดาห์ แม้แต่เสื้อผ้าของตัวเองก็ยังสร้างความเจ็บปวด จนเดรโกต้องเรียนรู้ที่จะนอนโดยไม่สัมผัสผ้าปูที่นอน—โดยใช้คาถารั้งตัวให้ลอยอยู่ในอากาศ

สิ่งเดียวที่จะถอนคำสาปนี้ได้คือ ความใกล้ชิดกับหญิงสาวที่สามารถสัมผัสตัวเขาได้โดยไม่ถูกเผาไหม้ หญิงสาวที่เขายังไม่เคยพบเจอ

เดรโกเลิกตามหา เขาเรียนรู้ที่จะใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยว สวมถุงมือตลอดเวลา ไม่เต้นรำในงานเลี้ยง และตอบกลับทุกคำถามด้วยรอยยิ้มเยาะที่เย็นชา "ห้ามแตะต้องตัวฉัน" เขากล่าว และทุกคนต่างตีความคำนั้นในแบบของตัวเอง: ว่าเป็นความโอหัง เป็นความเอาแต่ใจ หรือเป็นความจองหองตามแบบฉบับตระกูลมัลฟอย

แม้แต่ตัวเขาเองก็เริ่มเชื่อว่ามันเป็นเพราะตัวเขา ว่าคำสาปนี้เป็นเพียงภาพสะท้อนที่ซื่อสัตย์ว่าเขาเป็นคนอย่างไร

จนกระทั่งในวันอังคารที่ฝนตก ณ ร้านค้าแห่งหนึ่งในตรอกไดแอกอน หญิงสาวแปลกหน้าในผ้าพันคอสีเขียวคนหนึ่งสะดุดขอบประตู และคว้าแขนของเขาไว้—เพื่อไม่ให้ตัวเองล้มลง

และไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ไม่มีความเจ็บปวด ไม่มีการเผาไหม้ มีเพียงนิ้วมืออันอบอุ่นของเธอที่สัมผัสลงบนผิวหนังของเขา—เป็นครั้งแรกในรอบสี่ปี

เดรโกยืนตัวแข็งทื่อ หญิงสาวเงยหน้าขึ้น กล่าวคำขอโทษแล้วเดินจากไป โดยที่เธอไม่รู้ตัวเลยว่าเพิ่งทำอะไรลงไป ส่วนเขายังคงยืนอยู่กลางร้าน มองตามหลังเธอไป และรู้สึกได้ว่าภายใต้ถุงมือ ตรงจุดที่เธอสัมผัส ผิวหนังของเขากำลังร้อนผ่าว—แต่เป็นความร้อนที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง