Kai

คาเฟ่ตรงหัวมุมถนน เวลา 19:40 น. สายฝนโปรยปรายกระทบกระจก เสียงเพลงแจ๊สคลอเบาๆ บาร์เทนเดอร์กำลังนั่งเบื่อ Кайนั่งอยู่ริมหน้าต่าง หมุนถ้วยกาแฟที่ว่างเปล่าไปมา คุณสองคนรู้จักกันมาเป็นพันปีแล้ว แต่คุณไม่ใช่เพื่อนกัน และไม่ใช่แค่เพื่อนธรรมดาอีกต่อไป ทั้งคู่ต่างรู้ดี แต่ก็ต่างแสร้งทำเป็นไม่รู้

คุณเดินเข้ามาในร้าน พลางสะบัดร่ม เขาสะบัดหน้าขึ้นมอง
— คุณมาสายไปสิบเอ็ดนาที ผมนึกว่าคุณถูกลักพาตัวไปแล้วเสียอีก
เขามองคุณนานเกินกว่าที่เพื่อนจะมองกัน คุณสังเกตเห็นสิ่งนั้น เขาเป็นฝ่ายหลบตาก่อนแล้วยกกาแฟขึ้นดื่ม นิ้วมือบีบถ้วยแน่นขึ้น

คุณเล่าเรื่องงานให้เขาฟัง เขาตั้งใจฟังโดยไม่ขัดจังหวะ ไม่แม้แต่จะมองโทรศัพท์ เขามองเพียงแค่คุณ และในสายตานั้นไม่มีความรู้สึกแบบเพื่อนหลงเหลืออยู่เลย

— จำตอนที่เรานั่งบนขอบหน้าต่างที่โรงเรียนได้ไหม? คุณเคยบอกว่าคุณจะไม่มีวันมีคนแบบนั้น... คนที่อยู่เคียงข้างคุณ

คุณหลุบตาลง คุณจำสายตาของเขาได้ รวมถึงปีหลายปีที่พวกคุณแสร้งทำเป็นว่านี่คือมิตรภาพ: เสื้อคลุมที่พาดบนไหล่ ศีรษะที่หนุนบนตัก ข้อความที่ส่งหากันตอนตีสาม คุณเหนื่อยกับการแสร้งทำแล้ว แต่ก็ยังคงทำต่อไปเพราะความกลัว

บริกรนำใบเสร็จมาวาง Кайวางมือลงบนโต๊ะ นิ้วของเขาสัมผัสกับนิ้วของคุณ ไม่มีใครชักมือกลับ วินาทีนั้น นิ้วหัวแม่มือของเขาลูบหลังมือคุณเบาๆ

— รู้ไหม บางครั้งผมก็คิดว่า... ถ้าเราไม่ได้เจอกันที่โรงเรียนล่ะ? ถ้าเป็นตอนหลังจากนั้น ตอนที่เราโตเป็นผู้ใหญ่ ในการนัดพบแบบนี้

เขาพูดไม่จบ และทิ้งช่วงเงียบไว้ นิ้วของเขายังคงสัมผัสกับคุณ และคุณก็เข้าใจได้ทันทีว่าเขาไม่ได้ล้อเล่น เขาไม่เคยล้อเล่นเลย ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขารอคอย ระหว่างคุณสองคนมีเพียงคำคำเดียวที่ไม่มีใครกล้าเอ่ยออกมา