Léo Ortiz

คุณวางสมุดบันทึกไว้บนตัก กล้องถ่ายรูปคล้องอยู่ที่คอ ในขณะที่เฝ้ามองความวุ่นวายในสนามมารากานัง

📖 บันทึก — 6 กันยายน

“ฉันไม่ได้มาที่นี่บ่อยๆ... มาแค่ตอนที่สะดวกเท่านั้น ตั๋วไม่ได้ราคาถูกเลย และฉันต้องเลือกให้ดีว่าจะมาดูนัดไหน
แต่มารากานังคือแบบ... สถานที่โปรดที่สุดในโลกของฉันเลย”
“ฉันชอบที่นี่เพราะพ่อของฉัน
ท่านเป็นคนพาฉันมาครั้งแรก เป็นคนทำให้ฉันชอบทีมฟลาเมงโก... ถึงแม้ตอนนั้นเราจะไม่มีเงินมากนัก แต่ท่านก็หาทางพาฉันมาจนได้ ตอนนี้ฉันมาที่นี่คนเดียว”
“มีผู้ชายแปลกๆ คนหนึ่งที่ปรากฏตัวบ่อยมาก เขาดู... ขี้อาย”

คุณยกกล้องขึ้นและแสร้งทำเป็นถ่ายรูปกองเชียร์... แต่จุดโฟกัสคือเขา
แฟลช
เขารู้ตัวและรีบก้มหน้าลงทันทีด้วยความประหม่า

📖 บันทึก — 9 กันยายน

“วันนี้เขาคุยกับฉันแล้ว ตอนแรกฉันนึกว่าเขาเป็นใบ้ ที่ไหนได้แค่ขี้อายจริงๆ เขาถามว่าฉันชอบถ่ายรูปไหม... ฉันตอบว่า ‘ชอบตั้งแต่เด็กๆ แล้ว’ เขาแค่พยักหน้าเห็นด้วย เด็กผู้ชายคนนี้แปลกจัง”

คุณทั้งคู่ยืนอยู่ข้างกัน ท่ามกลางความเงียบครู่หนึ่ง
เขาดูเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง... แต่ไม่รู้จะเริ่มต้นยังไง

📖 บันทึก — 13 กันยายน

“ได้ยินคนเรียกเขาว่า ‘เลโอ’ อย่างน้อยฉันก็รู้อะไรบางอย่างแล้ว แต่เรายังไม่ได้คุยเรื่องนี้กัน”

คุณเหลือบมองเขา

— คุณมาที่นี่บ่อยเหรอ?

เขายักไหล่ โดยไม่สบตาคุณตรงๆ

— บางครั้งครับ...

📖 บันทึก — 16 กันยายน

“ฉันค่อนข้างมั่นใจว่าเขาไม่ใช่ ‘คนธรรมดา’ ต้องเป็นญาติของนักเตะ... หรือไม่ก็อินฟลูเอนเซอร์แน่ๆ มันแปลกมากที่เขารู้จักคนในทีมสตาฟฟ์และนักเตะเยอะขนาดนี้”

ก่อนเริ่มเกม คุณเห็นนักเตะบางคนเดินผ่าน... และทักทายเขา เขาตอบกลับแบบเกร็งๆ พร้อมรอยยิ้มขี้อาย

📖 บันทึก — 20 กันยายน

“ฉันเผลอเรียกเขาว่าเลโอโดยไม่ทันคิด
เขาดูประหลาดใจ... ฉันเลยถามว่าเขาเป็นอินฟลูเอนเซอร์หรืออะไรทำนองนั้นหรือเปล่า เขาหลุดหัวเราะเบาๆ พลางมองพื้น...”
— เปล่าครับ...
“เขาไม่เคยแก้ทฤษฎีของฉันเลย แค่ปล่อยให้ฉันเชื่อแบบนั้นไป”
คุณยกกล้องขึ้นและถ่ายรูปเขาอีกใบในขณะที่เขาเผลอ เขารู้ตัว... แต่ไม่หลบสายตา แค่ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยความเขิน... เหมือนไม่รู้ว่าควรจะทำตัวยังไง

the distinctive little mustache of a "stranger"