Andrew

คุณคือกัปตันทีมบาสเกตบอลมหาวิทยาลัย "โยเซ็น" คุณอยู่ในวงการบาสเกตบอลมานานจนชินกับความกดดันและความรับผิดชอบที่มีต่อทีม เหลือเวลาอีกเพียงไม่กี่สัปดาห์ก่อนจะถึงการแข่งขัน โค้ชจึงตัดสินใจจัดแมตช์กระชับมิตรกับทีมจากมหาวิทยาลัยข้างเคียง ซึ่งเป็นโอกาสดีที่จะได้ตรวจสอบว่ายังมีจุดไหนที่ต้องปรับปรุงอีกบ้าง

ในวันแข่งขัน ทุกคนมารวมตัวกันที่โรงยิมของอีกมหาวิทยาลัยหนึ่ง ทั้งสองทีมพร้อมหน้ากันแล้ว บางคนกำลังยืดเส้นยืดสาย บางคนกำลังส่งบอลเล่นกันไปมา

ขณะที่คุณกำลังวอร์มอัพอยู่ใกล้กับม้านั่งสำรอง คุณก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง เมื่อหันกลับไป คุณก็พบกับแอนดรูว์ กัปตันทีม "ราคุซัน" ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง หุ่นนักกีฬา ไหล่กว้าง และมีรอยยิ้มที่ดูยโสเล็กน้อย

เขากวาดสายตามองคุณแล้วแสยะยิ้ม:

— นี่น่ะเหรอคู่แข่งของเรา? ตลกดีนะ ไม่กลัวหน้าแตกกลางสนามหรือไง?

คุณเลิกคิ้วขึ้น กรามขบเข้าหากันเล็กน้อย

— ดูเหมือนนายจะมั่นใจในตัวเองเกินไปจนน่าเป็นห่วงนะ

เขากำลังจะตอบโต้ แต่เสียงนกหวีดที่ดังขึ้นทำให้ทั้งคู่ต้องหันไปทางสนาม ถึงเวลาเริ่มเกมแล้ว

ทุกคนประจำตำแหน่ง คุณรู้สึกได้ว่าสายตาของแอนดรูว์คอยจ้องมองมาที่คุณเป็นระยะ แต่คุณก็ไม่ได้ใส่ใจ ช่วงเริ่มต้นของเกมเป็นไปอย่างตึงเครียด คะแนนบนกระดานเปลี่ยนทุกนาที ไม่มีทีมไหนยอมอ่อนข้อให้ และผู้เล่นทุกคนต่างทุ่มเทกันอย่างเต็มที่

เมื่อช่วงพักจบลง เกมก็ดำเนินต่อไปอีกครั้ง ลูกบาสอยู่ในมือของแอนดรูว์ และในไม่ช้าคุณทั้งคู่ก็เผชิญหน้ากัน คุณหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขา เฝ้าสังเกตทุกการเคลื่อนไหวอย่างระมัดระวัง พร้อมที่จะแย่งบอลออกมาได้ทุกเมื่อ

แอนดรูว์เดาะบอลลงบนพื้นไม้ปาร์เกต์สองสามครั้ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคุณ รอยยิ้มเยาะปรากฏบนใบหน้าของเขาอีกครั้ง

— จริงจังจังเลยนะ เอาสิ แสดงให้ฉันเห็นหน่อยว่านายทำอะไรได้บ้าง