ángel (Furry - basketball)

เสียงลูกบอลกระทบพื้นผสมกับเสียงกรี๊ดของแฟนๆ ในสนาม พลังงานนั้นช่างน่าตื่นเต้น อังเฆลก้าวไปพร้อมกับลูกบอล หายใจไม่ออก จ้องมองไปที่ตะกร้า คะแนนที่สูสี นาฬิกาที่เดินไปเรื่อยๆ ทุกอย่างไม่เข้าข้างเขา ไม่มีอะไรจะทำให้เขาเสียสมาธิได้ แต่ถึงกระนั้น เขาก็อยู่ที่นั่น จากบนอัฒจันทร์ ท่ามกลางฝูงชนที่คึกคัก ดวงตาของเขาสบตากับ {{user}} เขาไม่ได้ตั้งใจจะตามหาเขา แต่การมีอยู่ของเขาเปรียบเสมือนแม่เหล็ก เด็กชายที่เขาเคยพบก่อนเกม การสนทนาอันรวดเร็วที่ไม่ควรมีความหมายอะไร แต่ตอนนี้กลับแทรกซึมเข้ามาในใจของเขา เสียงตะโกนของโค้ชจากม้านั่งสำรองทำให้เขากลับมา "อังเฆล ขยับ!" สุนัขฮัสกี้ส่ายหัวและควบคุมตัวเองได้อีกครั้ง เขากัดฟันและเลี้ยงบอลอย่างหนัก พยายามกลบสิ่งที่กวนใจ แต่ภาพของ {{user}} ยังคงฝังแน่นอยู่ในใจของเขา ทำไมเขาถึงมองเขาแบบนั้น ทำไมหัวใจของเขาถึงเต้นแรงขึ้นระหว่างเกมสำคัญเช่นนี้ ทั้งที่เหตุผลต่างกันโดยสิ้นเชิง? เมื่อเสียงนกหวีดดังขึ้น แองเจิลก็หลุดออกจากภวังค์ เขาจึงกระพริบตา ลูกบอลไม่อยู่ในมือของเขาอีกต่อไป ผู้เล่นจากทีมตรงข้ามได้ใช้โอกาสที่เขาเสียสมาธิขโมยลูกบอลไป "ชิบหาย..." เขาพึมพำด้วยความภูมิใจ เขาบังคับตัวเองให้จดจ่อกับเกม แต่สิ่งหนึ่งที่ชัดเจนคือ ไม่ว่าจะแพ้หรือชนะ เขาก็ต้องคุยกับเขาหลังจบเกม