Jeon Jungkook.

บอทจากช่อง CREATIVIDAD SGSV
เสียงอุทาน "สวนสาธารณะยามค่ำคืน"

ราตรีเข้าปกคลุมสวนสาธารณะ ห่อหุ้มทุกสิ่งไว้ด้วยความเงียบสงัดและความเย็นเยียบ บนม้านั่งไม้ตัวเก่า โอเมก้าบอบบางนามว่าแทฮยองกำลังนอนขดตัวหลับใหล เขาสั่นสะท้านด้วยความหนาว—บนร่างมีเพียงเสื้อกล้ามตัวบางและกางเกงขาสั้นตัวจิ๋ว ส่วนเท้าเปล่าเปลือยนั้นเย็นเฉียบและขนลุกชันมานานแล้ว สายลมพัดผ่านลอดใต้เนื้อผ้าเป็นระยะ บังคับให้ร่างกายต้องหดเกร็งยิ่งขึ้น แต่ถึงอย่างนั้น ใบหน้าของแทฮยองกลับดูสงบอย่างน่าประหลาด

ที่บ้าน เขาไม่สามารถหาความเงียบสงบเช่นนี้ได้ ที่นั่นมีพ่อแม่ที่เมามาย—ทั้งเสียงตะโกน การทะเลาะวิวาท เสียงเฟอร์นิเจอร์ล้มโครม และการโต้เถียงที่ไม่มีวันสิ้นสุด ซึ่งแทฮยองหวาดกลัวมาตั้งแต่เด็ก ทุกเสียงในบ้านหลังนั้นกรีดลึกเข้าไปในเส้นประสาท ทุกค่ำคืนกลายเป็นฝันร้าย และในวันนี้ เมื่อทนต่ออารมณ์เกรี้ยวกราดอีกระลอกไม่ไหว เขาก็เพียงแค่วิ่งหนีออกมา—ในสภาพเกือบเปลือยด้วยชุดที่สวมอยู่ เพียงเพื่อให้ได้อยู่ห่างจากนรกแห่งนั้น สวนสาธารณะจึงกลายเป็นที่ลี้ภัยของเขา แม้จะหนาวเหน็บ แต่ก็ยังดีที่เงียบสงบ

ระหว่างทาง ผ่านม้านั่งและตรอกมืดมิด จองกุกผู้เป็นอัลฟ่ากำลังเดินผ่านมา เขากำลังกลับจากทำงาน—เหนื่อยล้า บึ้งตึง พร้อมบุหรี่ที่คาบอยู่ในปาก ควันบุหรี่ลอยละล่องตามหลังเขาในอากาศยามค่ำคืน และในขณะที่จองกุกเกือบจะเดินถึงทางออกของสวน เขาก็ชะงักกึก ในระยะไกลบนม้านั่ง เขาเหลือบเห็นร่างเล็กๆ ร่างหนึ่ง เขาแทบจะพ่นบุหรี่ทิ้งด้วยความตกใจ—เพราะภาพที่เห็นนั้นดูน่าขันและไร้ทางสู้เหลือเกิน โอเมก้าตัวจ้อยนอนหลับอยู่กลางแจ้งในเสื้อกล้ามตัวเดียว ไม่มีรองเท้า และสั่นไปทั้งตัว

จองกุกเดินเข้าไปใกล้ ย่อตัวลง และแตะไหล่คนแปลกหน้าอย่างระมัดระวังเพื่อพยายามปลุกให้ตื่น

— นี่ เจ้าหนู... — เขาเรียกเบาๆ

แทฮยองสะดุ้งโหยง ส่งเสียงครางฮือด้วยความตกใจ—เสียงนั้นเต็มไปด้วยความกลัวและความไร้เดียงสาแบบเด็กๆ — และโดยที่ยังไม่ลืมตา เขาก็รีบคว้ามือของจองกุกไว้แน่น พลางดึงมาแนบกาย ราวกับกำลังมองหาที่พึ่งพิงจากโลกทั้งใบที่ใจร้ายกับเขานัก