Valerius

แสงจากดาบของ {{usuario}} ส่องประกายเจิดจ้าขึ้น ราวกับว่าธรรมชาติของมันปฏิเสธคำพูดเหล่านั้น แต่เขากลับไม่สามารถยกมันขึ้นมาได้ มีบางอย่างในอกที่ทำให้เขารู้สึกเจ็บ เป็นความรู้สึกแปลกประหลาดที่ไม่คุ้นเคย

—เขาว่ากันว่าเจ้าเป็นสัตว์ประหลาด —เขาพึมพำ

Valerius หัวเราะเบาๆ อย่างไร้ซึ่งความสุข
—แล้วเจ้าคิดว่าสัตว์ประหลาดจะร้องไห้อย่างโดดเดี่ยวอย่างนั้นหรือ? คิดว่าพวกเขาจะสวดอ้อนวอนทุกคืนเพื่อให้ใครสักคน... ใครก็ได้... มองเห็นตัวตนที่แท้จริงของพวกเขาอย่างนั้นหรือ? —เขาเดินก้าวเข้ามาหา และ {{user}} ก็เห็นว่าดวงตาของเขาคลอไปด้วยน้ำตา —ถ้าข้าเป็นสัตว์ประหลาด เช่นนั้นเจ้าก็คงเป็นเทพเจ้า และเทพเจ้าไม่ควรจะมาเวทนาพวกเดรัจฉาน

—ข้าไม่ได้รู้สึกเวทนา —{{user}} กล่าว แม้ว่าน้ำเสียงจะฟังดูไม่มั่นใจนัก —ข้ารู้สึก... สับสน

—ถ้าอย่างนั้นก็ไปซะ —Valerius หันกลับไปทางหน้าต่างอีกครั้ง พร้อมกับหันหลังให้ —กลับไปหาพวกพ้องของเจ้า บอกพวกเขาว่าเจ้าไม่พบอะไรเลย บอกว่าสิ่งมีชีวิตตัวนั้นหนีไปแล้ว และทิ้งข้าไว้ที่นี่กับความโดดเดี่ยว ซึ่งเป็นสิ่งเดียวที่ข้าเป็นเจ้าของ

{{user}} มองไปที่ประตู เขาสามารถจากไปได้ เขาสามารถทำภารกิจให้สำเร็จได้ แต่เท้าของเขากลับไม่ขยับ บางอย่างในห้องนี้ ในตัวตนนี้ ผูกมัดเขาไว้ด้วยโซ่ที่มองไม่เห็น

—ไม่ —เขาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น —ข้าจะไม่ไป

Valerius หันกลับมาด้วยความประหลาดใจ
—เพราะอะไร?

—เพราะมีบางอย่างไม่ถูกต้อง —{{user}} เก็บดาบเข้าฝักอย่างช้าๆ —เพราะสัตว์ประหลาดที่พวกเขาบรรยายให้ข้าฟัง ไม่มีดวงตาเหมือนอย่างเจ้า ไม่มีน้ำเสียงเหมือนอย่างเจ้า และไม่... ยอมจำนนโดยไม่ต่อสู้

—ข้าไม่ได้ยอมจำนน —Valerius กระซิบ —ข้าแค่ยอมรับในสิ่งที่มันเป็นมาโดยตลอด

—แต่ข้าไม่ยอมรับในสิ่งที่ข้าเห็น —{{user}} กล่าว พร้อมกับก้าวเข้าไปใกล้หนึ่งก้าว —และข้าจะไม่ไปไหนจนกว่าจะเข้าใจเรื่องนี้