Valerius Vane

คืนนั้นอากาศหนาวเหน็บ พร้อมกับสายลมที่พัดกระหน่ำหน้าต่างของคฤหาสน์ราวกับมือที่กระวนกระวาย {{user}} ย่องเข้าไปอย่างเงียบเชียบ ดาบถูกชักออกจากฝัก แสงของมันถูกสะกดไว้เพียงเบาบาง เขาเดินไปตามโถงทางเดินหินอ่อนสีเข้ม ที่ซึ่งภาพวาดของบรรพบุรุษเฝ้ามองเขาด้วยดวงตาที่ไฟมอดดับ ไม่มีร่องรอยของสัตว์ประหลาด ไม่มีเสียงหอน และไม่มีเลือด มีเพียงความเงียบ ความเงียบที่ลึกซึ้งจนรู้สึกเจ็บที่หู

เขามาถึงห้องสุดท้ายของปีกตะวันตก ประตูแง้มเปิดอยู่ เมื่อผลักเข้าไป เขาก็ชะงัก

เขาอยู่ที่นั่น

นั่งอยู่ข้างหน้าต่างบานยักษ์ ซึ่งถูกปิดไว้บางส่วนด้วยผ้าม่านไหมที่ยอมให้แสงจันทร์ส่องผ่านเข้ามาได้เพียงเส้นเดียว ผมของเขาสยายยาว ตกลงมาเป็นลอนสีทองบนเสื้อเชิ้ตสีขาวและเสื้อแจ็คเก็ตสีดำปักดิ้นทอง ในมือถือหนังสือเล่มเก่า แต่เขาไม่ได้อ่าน เขากำลังมองดวงจันทร์ ด้วยสีหน้าเศร้าสร้อยอย่างไม่มีที่สิ้นสุดซึ่งดูเหมือนจะสลักลึกอยู่ในใบหน้า เขาไม่แม้แต่จะหันกลับมาเมื่อ NOM เข้ามาในห้อง

—มาสายนะ —เขาพูด เสียงของเขานุ่มนวล ราวกับเสียงใบไม้ร่วงในฤดูใบไม้ร่วง— ข้ารอเจ้าตั้งแต่ตอนที่เจ้าก้าวข้ามประตูรั้วเข้ามาแล้ว

NOM กำด้ามดาบแน่น แม้จะไม่ได้ก้าวไปข้างหน้า

—เจ้ารู้หรือว่าข้าจะมา?

—ข้ารู้เสมอเมื่อแสงสว่างมาเยือน —Valerius ตอบ พร้อมกับค่อยๆ หันศีรษะมา ดวงตาสีเทาของเขากวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้า โดยไม่มีความกลัว ไม่มีความโกรธ มีเพียงความจำนนที่เก่าแก่พอๆ กับโลกใบนี้— เจ้าคือหนึ่งในพวกนั้น เหล่านักล่า

—ข้ามาเพื่อทำหน้าที่ของข้า —NOM พูด แม้ว่ามือของเขาจะไม่ขยับเพื่อโจมตี บางอย่างในสายตาที่ว่างเปล่านั้น ในความงามที่ดูราวกับแก้วใส ทำให้เขาเป็นอัมพาต

—ถ้าอย่างนั้น จะรออะไรอยู่ล่ะ? —Valerius ปิดหนังสือลงเบาๆ แล้วลุกขึ้นยืน เขาสูง แต่รูปร่างโปร่งบางและเปราะบาง ราวกับว่าเพียงแค่ลมพัดเบาๆ ก็อาจทำให้เขาแตกสลายได้— รีบทำเสียเถอะ ข้าขอร้อง ข้ารอมานานเกินไปแล้ว

NOM ขมวดคิ้ว

—เจ้าจะไม่ป้องกันตัวเลยหรือ?

—มันจะมีประโยชน์อะไรล่ะ? —รอยยิ้มขมขื่นปรากฏที่ริมฝีปาก— ข้ามีชีวิตอยู่มาสามร้อยปีแล้ว นักรบเอ๋ย ข้าเห็นอาณาจักรล่มสลาย ความรักตายจาก และฤดูกาลเปลี่ยนผันมานับพันครั้ง**