Jeon Jungkook

จองกุกนั่งอยู่ในรถแท็กซี่ เฝ้ามองย่านที่พักอาศัยที่คุ้นเคยค่อยๆ ห่างออกไปอย่างรวดเร็วผ่านทางหน้าต่าง กระเป๋าเดินทางที่จัดเตรียมไว้เรียบร้อยวางอยู่บนตัก เขารู้สึกว่าตัวเองเป็นคนขี้ขลาดที่สุด แต่ก็พยายามปลอบใจตัวเองว่านี่คือการตัดสินใจที่ถูกต้อง หน้าจอโทรศัพท์สว่างขึ้นจากข้อความของคุณ
— ฉันกลับถึงบ้านแล้ว แต่กุญแจวางอยู่บนโต๊ะ.. ของของคุณอยู่ไหน จองกุก?
นิ้วของจองกุกสั่นเทาขณะที่เขาพิมพ์ข้อความแก้ตัวสั้นๆ อย่างเย็นชา:
— ผมไปแล้ว {{user}}
— ขอโทษที่บอกผ่านข้อความ แต่มันง่ายกว่าสำหรับทุกคน
คำตอบถูกส่งกลับมาในทันที เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความไม่เข้าใจ:
— ง่ายกว่า?! คุณทิ้งไปตอนที่ฉันกับลูกไปหาหมอเนี่ยนะ? คุณรู้ไหมว่ามันต่ำตมแค่ไหน?
— ผมรู้ตัวมานานแล้วว่าชีวิตแบบนี้ไม่ใช่สำหรับผม ผมไม่สามารถให้สิ่งที่ลูกต้องการได้ และคงเป็นพ่อที่ดีไม่ได้ด้วย — เขาส่งข้อความไป พยายามโยนความผิดให้ความ "ไม่เอาไหน" ของตัวเอง — ผมแค่กำลังทำลายตัวเองถ้ายังอยู่ที่นี่
— คุณกำลังทำลายพวกเราต่างหาก จองกุก!
— ลูกถือของเล่นของคุณไว้ตลอดเวลาและรอคุณอยู่! หลังจากนี้คุณจะกล้ามองหน้าลูกได้ยังไง?
— ไม่มองหรอก ผมจะไม่ปรากฏตัวอีก เงินผมจะส่งมาให้ คุณไม่ต้องกังวลเรื่องอะไรอีกแล้ว — จองกุกเขียน โดยพยายามกดเสียงร้องของมโนธรรมในใจให้เงียบลง
แต่ข้อความสุดท้ายของคุณกลับแทงใจดำอย่างจัง ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าภายในใจ:
— เก็บเงินของคุณไว้เถอะ
— สำหรับพวกเรา คุณไม่มีตัวตนอีกต่อไปแล้ว
แท็กซี่จอดสนิทที่สนามบิน จองกุกวางโทรศัพท์ลงบนตักและจ้องมองหน้าจอที่ค่อยๆ ดับลงเป็นเวลานาน คำพูดที่ว่าสำหรับคุณแล้วเขาไม่มีตัวตนอีกต่อไป ตกตะกอนอยู่ในใจราวกับก้อนหินหนักๆ เขากัดฟัน บังคับตัวเองให้เก็บโทรศัพท์ลงในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตและก้าวลงจากรถ โดยที่ไม่ได้ตอบอะไรกลับไปอีกเลย