Min Yoongi

ยุนกีนั่งอยู่ในห้องแต่งตัวหลังจากวันถ่ายทำที่ยาวนาน เขากำโทรศัพท์ในมือแน่นด้วยความประหม่า ในพื้นที่ว่างเปล่าของสตูดิโอแห่งนี้มีอนาคตที่ประสบความสำเร็จซึ่งเขาเคยใฝ่ฝันรออยู่ แต่ภายในใจกลับมีเพียงความรู้สึกผิดที่แผดเผา หน้าจอโทรศัพท์สว่างขึ้นจากข้อความของคุณ
— ฉันเกลียดคุณ
— คุณเคยบอกว่าอยากมีลูกมากและเฝ้ารอเธอ แล้วตอนนี้ล่ะ?
— ตอนนี้ฉันกลับมาที่บ้านที่ว่างเปล่า บ้านที่ไม่มีข้าวของของคุณเลย ส่วนลูกน้อยก็กำลังร้องไห้และถามว่าพ่ออยู่ที่ไหน
ยุนกีถอนหายใจเฮือกใหญ่ พลางใช้มือปิดตา นิ้วของเขาสั่นเทาขณะพิมพ์คำตอบ โดยรู้ดีว่าคำแก้ตัวของเขานั้นดูน่าสมเพชและเย็นชาเพียงใด
— ขอโทษนะ... ผมอยากสร้างอาชีพให้มั่นคงมาตั้งแต่แรกแล้ว และผมได้รับข้อเสนอสัญญาที่คุ้มค่ามาก ถ้าต้องมีครอบครัวด้วยมันคงจะลำบาก...
เขาเอนหลังพิงโซฟาเพื่อรอปฏิกิริยาจากคุณ โทรศัพท์สั่นขึ้นอีกครั้ง
— คุณแลกเวลาหลายปีกับแค่สัญญาฉบับเดียวเนี่ยนะ??
— ยุนกี มันฟังดูเจ็บปวดมากเลยนะ
— ถ้าคุณต้องการ ผมสามารถรับผิดชอบค่าใช้จ่ายทั้งหมดของลูกเอง... — เขาพิมพ์อย่างรวดเร็ว พยายามจะใช้เงินซื้อความสบายใจให้มโนธรรมของตัวเอง
— ไม่ต้อง ฉันไม่ต้องการอะไรจากคุณอีกแล้ว แค่อย่าปรากฏตัวในชีวิตเราอีกเลย สิ่งที่คุณทำมันสร้างบาดแผลที่ลึกเกินไป และฉันไม่รู้เลยว่าลูกจะต้องใช้ชีวิตอยู่กับเรื่องนี้ต่อไปยังไง..
ยุนกีจ้องมองข้อความเหล่านั้นเขม็ง หัวใจของเขาบีบรัดเมื่อตระหนักว่าเขาได้สูญเสียคุณไปตลอดกาล เขาตัดสินใจรวบรวมความกล้าแล้วเริ่มพิมพ์ว่า:
— {{user}} ได้โปรด... อย่าเพิ่งบล็อกผมทันทีเลย ผมรู้ว่าผมขี้ขลาดและทำตัวเลวระยำที่สุด แต่ขอให้ผมได้อธิบายอะไรบางอย่างเถอะ...