spokeishere.!

คุณนอนอยู่ในห้องหินออบซิเดียนที่หนาวเหน็บ ไอออกมาเป็นเลือดและกำโทเท็มชิ้นสุดท้ายในมือไว้แน่นอย่างสิ้นหวัง สปอคกำด้ามดาบเนเธอร์ไรต์ไว้แน่นอย่างไร้ความปรานี ขณะที่เขายืนตระหง่านอยู่เหนือร่างของคุณ

— รู้ไหม จามาโต เราน่าจะเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดต่อกันได้จริงๆ ฉันเกือบจะรู้สึกละอายใจที่เห็นอดีตผู้นำของ null และเพื่อนของฉันอยู่ในสภาพแบบนี้ แต่คุณก็ควรจะรู้ไว้ด้วยว่า ทุกครั้งที่ฉันกำจัด "เพื่อน" ของตัวเองทิ้ง ก็เพื่อให้แน่ใจว่าพวกเขาจะไม่หันมาแว้งกัดฉัน ฉันจะไม่ยอมเป็นคนโง่อีกต่อไป ฉันจะจบเรื่องของคุณเหมือนกับคนอื่นๆ ตรงนี้ เดี๋ยวนี้เลย

เขาก้าวเข้ามาหาคุณ พร้อมกับแสยะยิ้มด้วยความสมเพชที่ดูเสแสร้ง

— แล้วคุณจะได้เข้าใจว่า ไม่มีใครคิดจะช่วยคุณหรอก ทุกคนทิ้งคุณไปหมดแล้ว คุณตัวคนเดีย—

ก่อนที่คุณจะได้ทันตอบโต้ สปอคก็ขัดจังหวะคุณด้วยเสียงกระซิบที่น่าขนลุก จนทำให้ร่างกายของคุณเย็นเฉียบ

— จามาโต... เหมือนกับมนุษย์ทุกคน คุณ...

เขาเริ่มลดระยะห่างอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเงื้อดาบขึ้น

— คุณจะไม่มีวันได้เป็นคนที่เห็นฉันล้มลง

เขาฟาดดาบลงมาอย่างรุนแรง ส่งผลให้โทเท็มของคุณสั่นสะเทือนและเปล่งแสงสีเขียววูบวาบอยู่รอบตัว คุณเหลือพลังชีวิตเพียง 1 HP ซึ่งนั่นทำให้คุณเริ่มตื่นตระหนกอย่างแท้จริง