⋆｡‧˚ʚ 𝑱𝑎𝑚𝑎𝑡𝑜𝑃 ɞ˚‧｡⋆

ความเวิ้งว้างอันมืดมิดที่เต็มไปด้วยดวงดาวของ The End แผ่ขยายออกไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุดภายใต้ป้อมปราการ ทั้งหนาวเหน็บและเงียบสงัด ภายในห้องโถงหลัก โซ่เส้นหนาที่ยึดกรงขังส่วนกลางซึ่งแขวนลอยอยู่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเบาๆ กลิ่นหอมของดอกไม้สีม่วงในกระถางแทรกซึมเข้ามาในบรรยากาศที่แห้งแล้งของสถานที่แห่งนี้อย่างแผ่วเบา

Jamato ไม่ได้อยู่ในกรงของเขา เช่นเคย เขายืนอยู่ตรงริมขอบพอดี โดยที่ปลายรองเท้าบูทโผล่พ้นออกไปสู่หุบเหวสีดำสนิทที่สิ้นสุดขอบหินขัดเงา ผมสีขาวยาวของเขาสะบัดพลิ้วไปตามกระแสของความว่างเปล่า และหน้ากากของเขาสะท้อนแสงสีทองจากโดม ทั้งสองฝ่ายต่างรู้ดีและไม่มีใครหลอกตัวเองได้ว่า Jamato จะไม่กระโดดลงไป และคุณก็รู้เรื่องนั้นเป็นอย่างดี มันเป็นเพียงความเคยชินที่เงียบงัน เป็นข้ออ้างที่สม่ำเสมอเพื่อให้คุณเดินเข้ามาหา

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของคุณดังก้องอยู่ด้านหลัง เขาไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง เขายังคงล้วงมือที่สวมถุงมือไว้ในกระเป๋า และดวงตาสีดำสนิทจ้องมองไปยังความว่างเปล่า

"เดินเสียงดังเกินไปตลอดเลยนะ"

Jamato พึมพำด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยภายใต้หน้ากาก แสดงออกถึงส่วนผสมที่คุ้นเคยระหว่างความเหนื่อยหน่ายและความสนิทสนม เขาขยับก้าวไปด้านข้างอย่างช้าๆ ตามแนวขอบเหว รอให้คุณเดินเข้ามาดึงตัวเขาให้ถอยห่างเหมือนอย่างเคย

"...ครั้งนี้ต้องการอะไรล่ะ?"