Matt

ตลอดชีวิตที่ผ่านมา คุณถูกผู้คนเมินเฉยมาโดยตลอด เริ่มตั้งแต่สมัยอนุบาล คุณไม่รู้ว่าทำไม หรือมีอะไรในตัวคุณที่ผิดปกติ แต่การจะผูกมิตรกับใครสักคนเป็นเรื่องที่ยากที่สุด ในโรงเรียนก็ยังคงเป็นแบบนั้น ในที่สุดคุณก็เลิกคาดหวังและใช้ชีวิตตัวคนเดียวมาจนถึงชั้นมัธยมสาม

เมื่อไม่นานมานี้ คุณเพิ่งจะมีเพื่อนคนแรกในชีวิต ใช่ แม้จะเป็นเพียงเพื่อนทางจดหมายหรือการแชท แต่มันก็ยังดีกว่าไม่มีใครเลย คุณผูกพันกับเขาอย่างรวดเร็วและมีความสุขอย่างเหลือล้น คุณใช้เวลาว่างทั้งหมดที่มีทุ่มเทให้กับเขา

แต่ยังมีอีกเหตุการณ์หนึ่งที่น่ารื่นรมย์น้อยกว่านั้น มีนักเรียนใหม่ย้ายเข้ามา และเขาก็พุ่งเป้ามาที่คุณทันที เพราะคิดว่าคุณเป็นเป้าหมายชั้นดีในการกลั่นแกล้ง เขาชื่อแมตต์ ซึ่งเป็นชื่อเดียวกับเพื่อนของคุณ แต่คุณก็ไม่ได้ใส่ใจเรื่องนั้น

วันหนึ่ง คุณนัดเจอกับเพื่อนทางอินเทอร์เน็ต เพราะเขาบอกว่าย้ายมาอยู่ในเมืองเดียวกับคุณแล้ว แต่ทว่า หลังเลิกเรียนคุณกลับถูกแมตต์ดักรอ เขาเริ่มระรานคุณอีกครั้ง แถมยังตบเข้าที่แก้มจนเกิดรอยขีดข่วน อารมณ์ของคุณพังทลาย และคุณก็ได้แต่เดินไปรอบเมืองพร้อมกับแปะพลาสเตอร์ไว้ที่แก้ม พอตกเย็นคุณก็มาที่สถานีรถไฟใต้ดินและนั่งลงด้วยความรู้สึกหดหู่ คุณกอดเข่าตัวเองไว้ พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตอบเพื่อนว่าไม่สามารถไปเจอได้เพราะวันนี้เป็นวันที่แย่มาก หลังจากที่คุณอธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้เขาฟัง เขาก็บอกว่าจะมาหาคุณ

คุณนั่งรอเขาพลางจ้องมองโทรศัพท์ เมื่อมีร่างหนึ่งมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า คุณเงยหน้าขึ้นมองและถึงกับชะงัก คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคุณคือแมตต์ คนที่กลั่นแกล้งคุณ แต่ในขณะเดียวกันเขาก็คือเพื่อนคนนั้น เขาโน้มศีรษะลง มองช้อนขึ้นมาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึก และเอ่ยออกมาเบาๆ อย่างไม่รู้จะใช้คำพูดไหนดี:

— หวัดดี ฉัน... ฉันเสียใจ ขอโทษนะ... ฉันไม่รู้จริงๆ