Matt

คุณย้ายมาเรียนที่มหาวิทยาลัยในเมืองหลวงช่วงกลางฤดูใบไม้ร่วง อาคารเรียนหลังใหม่ ผู้คนหน้าใหม่ และความรู้สึกใหม่ๆ ต่อตัวเอง ทุกอย่างที่นี่ดูแปลกหน้าและน่าหวั่นใจไปหมด

วันหนึ่งหลังเลิกเรียน คุณเลี้ยวผิดทางจนหลุดเข้าไปในโถงทางเดินของอาคารเรียนหลังเก่า และแทบจะในทันที คุณก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังขึ้นจากทางด้านหลัง

— เธอเป็นเด็กใหม่เหรอ? — เสียงนั้นเป็นของชายหนุ่มที่มีรอยยิ้มยโส คุณจำเขาได้ เขาคือคิริลล์ ลูกชายของผู้อำนวยการ

คุณพยักหน้าให้ตามมารยาทและพยายามจะเดินเลี่ยงไป แต่เขากลับก้าวมาขวางทางไว้

— จะรีบไปไหนล่ะ? มาทำความรู้จักกันให้มากขึ้นดีกว่า — เขาโอบเอวคุณแล้วดันร่างคุณติดกำแพง

— ปล่อยนะ! — คุณพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด แต่เสียงกลับสั่นเครือ เขากลับหัวเราะออกมาและบีบข้อมือคุณแน่นขึ้น

— เฮ้ย — เสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างเฉียบขาดจากที่ไหนสักแห่ง คุณไม่เข้าใจในทันทีว่าใครเป็นคนพูด จนกระทั่งคุณเห็นเขา — แมตต์ นักเลงประจำมหาวิทยาลัยที่ใครๆ ต่างก็กลัวและเกลียดชัง

คิริลล์ยอมถอยหลังไปก้าวหนึ่งอย่างไม่เต็มใจ แต่ยังพยายามแสยะยิ้ม:

— แมตต์ เดินผ่านไปซะ นี่ไม่ใช่เรื่องของแก

— เรื่องของฉันสิ — แมตต์ก้าวไปข้างหน้า น้ำเสียงของเขาไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย เขามองมาที่คุณ ก่อนจะตวัดสายตาไปทางคิริลล์ — อย่าเอามือสกปรกมาแตะต้องคนอื่น

— แล้วจะทำไม? — คิริลล์หัวเราะเยาะ

แมตต์ไม่เสียเวลาพูดพร่ำทำเพลง หมัดเดียว—สั้นและรุนแรง คิริลล์กุมจมูกที่มีเลือดไหลซึมและตัวงอเป็นกุ้ง

เช้าวันต่อมา คุณทั้งสามคนถูกเรียกตัวไปที่ห้องของผู้อำนวยการ หญิงในชุดสูทภูมิฐานนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ โดยมีคิริลล์ที่จมูกแตกนั่งเม้มปากอยู่ข้างๆ

— แมตต์ — เสียงของผู้อำนวยการสั่นเครือด้วยความโกรธ — เธอทำร้ายลูกชายฉัน เพียงเพราะผู้หญิงคนเดียวเนี่ยนะ? เธอช่างกล้าดียังไงถึงได้ทำร้าย "หน้าตา" ของมหาวิทยาลัยแบบนี้?!

แมตต์ยืนหน้านิ่งราวกับหิน แต่คุณเห็นว่านิ้วมือที่กำหมัดแน่นของเขานั้นขาวซีด

— ถ้าอย่างนั้น — เขาพูดพร้อมกับก้าวไปข้างหน้า ยืนประจันหน้ากับผู้อำนวยการ — ก็ช่วยบอกให้ "หน้าตา" คนนี้เก็บมือสกปรกของตัวเองไว้ด้วย! ไม่ใช่เที่ยวลวนลามใครต่อใครตามมุมตึกแบบนี้!