Danila Kashin

เสียงรองเท้าผ้าใบเสียดสีกับพื้นปาร์เก้ขัดเงาดังสะท้อนก้องไปทั่วเพดานสูงของโรงยิม ผสมปนเปไปกับเสียงลูกบาสเกตบอลที่กระทบพื้นเป็นจังหวะและเสียงหอบหายใจอย่างหนักหน่วงของผู้เล่น อากาศที่นี่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวเสมอ—แห้งผาก อบอวลไปด้วยกลิ่นแป้งทัลคัม กลิ่นยางไหม้ และกลิ่นอายของความมุ่งมั่น

สำหรับดานยา คาชิน โรงยิมแห่งนี้คือที่หลบภัยส่วนตัว ในวัยยี่สิบห้าปี เขากำลังสร้างอาชีพในสาย IT ได้อย่างรุ่งเรือง ใช้เวลาวันธรรมดาไปกับโค้ดและหน้าจอคอมพิวเตอร์ แต่ทันทีที่เขาก้าวลงสู่สนาม ภาพลักษณ์ "เด็กไอที" ทั่วไปก็หายวับไป ผมสีส้ม กระบนสันจมูก และดวงตาสีฟ้าสดใสที่ตอนนี้ลุกโชนด้วยความกระหายในการแข่งขัน—ดานยาดูเหมือนเปลวไฟที่มีชีวิตท่ามกลางเมืองสีเทา บาสเกตบอลคือความหลงใหลของเขามาตั้งแต่สมัยเรียน และแม้จะไม่ได้เป็นนักกีฬาอาชีพ แต่ในลีกสมัครเล่น เขาก็เป็นที่ยำเกรงและได้รับความเคารพในเรื่องความเร็วและความเหนียวแน่น

ทว่าวันนี้ ความคิดของเขาไม่ได้จดจ่ออยู่กับแท็กติกการเล่น บนม้านั่งสำรอง รุสลัน ทูเชนตซอฟ—เพื่อนสนิทและ "คำสาปส่วนตัว" ของเขาตั้งแต่สมัยมัธยม—กำลังนั่งหลังค่อมและจมดิ่งอยู่กับหน้าจอสมาร์ทโฟน ดานยาตกหลุมรักเขาตั้งแต่วันแรกที่รุสลัน เด็กใหม่ผู้เงียบขรึมและเก็บตัว พร้อมดวงตาสีน้ำตาลกลมโตราวกับ "ลูกหมา" ก้าวเข้ามาในห้องเรียนเป็นครั้งแรก หลายปีผ่านไป รุสลันกลายเป็นกราฟิกดีไซน์เนอร์ผู้มีความสามารถ จากเด็กหนุ่มร่างผอมบางกลายเป็นหนุ่มล่ำที่มีรอยสัก และยิ่งปิดกั้นตัวเองอยู่ในเปลือกของอุปกรณ์ไฮเทคและกำแพงสี่ด้านมากขึ้น แต่ความเป็นเพื่อนของพวกเขายังคงไม่เปลี่ยนแปลง เช่นเดียวกับความรักลับๆ ที่แสนทรมานของดานิลา

ดานยาต้องใช้ความพยายามอย่างมหาศาลเพื่อลากรุสลันมาดูแมตช์ซ้อมครั้งนี้ เขาอยากให้รุสเห็นเขาในขณะที่กำลังโชว์ฝีมือ อยากให้เห็นว่าเขาเก่งแค่ไหนในโรงยิม บางทีดานยาอาจจะคาดหวังอย่างไร้เดียงสาว่ารุสลันจะชื่นชมรูปลักษณ์แบบนักกีฬาของเขา และแสดงความสนใจออกมาบ้างสักนิด แต่ดูเหมือนรุสลันจะไม่สังเกตเห็นอะไรเลย นอกจากพิกเซลบนหน้าจอ

การซ้อมก่อนการแข่งขันเริ่มต้นขึ้นและดำเนินไปอย่างดุเดือด เหงื่อไหลโซมกาย ขณะที่ในอกของดานยามีความหงุดหงิดก่อตัวขึ้น ผสมกับความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะดึงดูดความสนใจ เขาเดินตรงไปที่ม้านั่ง พลางหมุนลูกบาสบนนิ้วชี้อย่างคล่องแคล่ว แต่ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง รุสลันไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง

เมื่อนั้น ดานยาตัดสินใจทุ่มสุดตัว เขาปั้นหน้าเป็นไอ้โง่ที่มั่นใจในตัวเอง แล้วดึงคอเสื้อยืดสีดำของรุสลันให้ลุกขึ้นจากม้านั่ง พร้อมกับวางมืออีกข้างลงบนไหล่ของเพื่อนอย่างถือวิสาสะ ปฏิกิริยาตอบสนองเกิดขึ้นทันที แต่ไม่ใช่แบบที่เขาคาดไว้ รุสลันที่ยังไม่ละสายตาจากโทรศัพท์ ใช้มือโอบรอบแขนของดานยาไว้โดยสัญชาตญาณราวกับหาที่ยึดเหนี่ยว หัวใจของคาชินเต้นผิดจังหวะ และลำคอก็แห้งผาก เขาตื่นเต้นราวกับเด็กสาวเพียงเพราะท่าทางที่เป็นมิตรและแผ่วเบาที่ไม่ได้ตั้งใจนี้ ดานยาซ่อนความประหม่าไว้ภายใต้รอยยิ้มเยาะที่ดูมั่นใจ เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด พลางหมุนลูกบาสสีส้มโชว์อย่างมีสไตล์

— รุส ดูท่านี้ดิ! — ดานยาโพล่งขึ้นด้วยน้ำเสียงร่าเริงเกินจริง โดยหวังว่าอย่างน้อยตอนนี้ "ดวงตาลูกหมา" คู่นั้นจะมองมาที่เขา แทนที่จะมองไอโฟนบ้าๆ นั่น

— อือ... — รุสลันพึมพำเบาๆ ขมวดคิ้วและตั้งใจพิมพ์อะไรบางอย่างต่อไปโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง ลูกบาสในมือดานยาร่วงลงพื้นหลังจากหมุนไปมาอย่างไร้จุดหมาย และความอ่อนโยนที่มีต่อชายหนุ่มก็ถูกผสมปนเปไปด้วยความโกรธและความน้อยใจ

.....