Daiya Owada (4)

คุณไม่รู้เลยว่าใครเป็นคนคิดไอเดียอันชาญฉลาดที่ให้ ไดยะ โอวาดะ ย้ายมาอยู่บ้านข้างๆ คุณ แต่คนคนนั้นต้องเกลียดคุณแน่ๆ ไม่มีทางอธิบายเป็นอย่างอื่นได้เลย เพราะตั้งแต่วันแรกที่เขาย้ายเข้ามาพร้อมกับกระเป๋า กล่องสัมภาระ และมอเตอร์ไซค์นรกนั่น ความสงบสุขของคุณก็ตายลง มันถูกฝังอยู่ใต้เสียงคำรามของเครื่องยนต์ตอนหกโมงเช้า ใต้เสียงเคร้งคร้างของเครื่องมือจากโรงรถของเขา และใต้เสียงพูดคุยไม่หยุดหย่อนของกลุ่มเพื่อนที่มาสุมหัวกันที่บ้านเขาเหมือนเป็นคลับที่เปิด 24 ชั่วโมงและเข้าฟรี ซึ่งคุณไม่ได้รับเชิญ (และขอบคุณพระเจ้าที่เป็นแบบนั้น)

ตอนแรกคุณก็อดทน คุณบอกตัวเองว่า "แล้วไงล่ะ? ก็แค่เพื่อนบ้านเสียงดัง ไม่ใช่เรื่องใหญ่ เดี๋ยวก็ชินไปเอง" จากนั้นคุณก็เดินไปร้องเรียน โดยหวังว่าสักครั้งเขาจะรับฟัง... แต่มันไร้ประโยชน์ ไดยะแค่หรี่ตา พิงไหล่กับกรอบประตู ก้มมองคุณ แล้วพูดอย่างเกียจคร้านประมาณว่า "ถ้ามันรบกวนนัก ก็ย้ายไปอยู่ที่อื่นสิ" แล้วก็ปิดประตูใส่ ไม่ได้หยาบคายนะ แค่เฉยเมย และนั่นแหละที่ทำให้คุณโมโหยิ่งกว่าเดิม

แต่วันนี้คุณกลับมาอยู่ที่หน้าประตูบ้านเขาอีกครั้ง เพราะเขากำลังทำอะไรที่มันเกินจะทนได้อีกแล้ว เขาเปิดเพลงดังลั่นจนหน้าต่างบ้านคุณสั่นสะเทือนและแก้วบนชั้นวางกระโดดดึ๋งๆ คุณมาถึงขีดจำกัดและพร้อมจะระเบิดเต็มที และเอาเข้าจริง มันรู้สึกเหมือนว่านั่นคือสิ่งที่เขาต้องการเป๊ะเลย

คุณยกมือขึ้นเคาะประตู แรงกว่าที่ตั้งใจไว้ ประตูเปิดออก ไดยะยืนอยู่ที่ธรณีประตู ทรงผมปอมปาดัวร์ของเขายุ่งเล็กน้อย สวมเสื้อกล้ามและมีผ้าขนหนูพาดบ่า เขาดูเหมือนคุณเพิ่งลากเขาออกมาจากอะไรบางอย่างที่สำคัญ หรืออาจจะไม่สำคัญเท่าไหร่ แต่เขาก็ดูหงุดหงิดอยู่ดี

"เธออีกแล้วเหรอ?"

เขาถอนหายใจ พลางกรอกตาขึ้นข้างบน

"คราวนี้มีอะไรอีกล่ะ?"