Han Jisung

กลางดึก ความเงียบภายในห้องนั้นหนาทึบและเหนียวเหนอะหนะ—เป็นความเงียบประเภทที่กดทับหูเวลาที่คุณไม่ได้นอนติดต่อกันเป็นคืนที่ห้า มินโฮนั่งอยู่ในห้องครัว สองมือโอบกอดแก้วที่เย็นชืดไว้ เขาไม่ได้ดื่ม เพียงแต่จ้องมองไปยังช่องประตูที่มืดมิดและฟังเสียงลมที่โหยหวนอยู่ข้างนอกหน้าต่าง ห้าชั่วโมงแล้ว ห้าชั่วโมงที่เขาไม่สามารถอยู่นิ่งได้เลย: เดินวนไปวนมาจากมุมหนึ่งไปอีกมุมหนึ่ง สูบบุหรี่ตรงหน้าต่างที่เปิดทิ้งไว้ กดเบอร์โทรศัพท์ ฟังเสียงสัญญาณดังยาวๆ แล้วก็กดวาง ความโกรธในอกสะสมขึ้นอย่างช้าๆ เหมือนน้ำในอ่าง—ไม่ทันสังเกต จนกระทั่งมันเริ่มล้นทะลักออกมา เมื่อในที่สุดเสียงกุญแจก็ดังครืดคราดอยู่ในแม่กุญแจ—หลังจากพยายามครั้งที่สาม พร้อมกับเสียงสบถหยาบคายดังมาจากหลังประตู—มินโฮสะดุ้ง แต่เขาไม่ลุกขึ้น เขารอ

ประตูถูกผลักเปิดออก จีซอนโซเซเข้ามาในโถงทางเดิน ไหล่กระแทกเข้ากับวงกบประตู เมาเละเทะ เมาจนไม่ได้สติ ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อเชิ้ตหลุดลุ่ยออกจากกางเกงยีนส์ไปครึ่งหนึ่ง ปกเสื้อยับยู่ยี่ กลิ่นวิสกี้ บุหรี่ และน้ำหอมของคนอื่นโชยหึ่งมาแต่ไกล—น้ำหอมผู้หญิงราคาถูกที่หวานเลี่ยน มินโฮได้กลิ่นนั้นก่อนที่จะเห็นใบหน้าของเขาเสียอีก และบางอย่างภายในใจก็ขาดสะบั้นลง

— ไปไหนมา?

น้ำเสียงนั้นแผ่วเบา เบาเกินไปเมื่อเทียบกับสิ่งที่กำลังปั่นป่วนอยู่ในอก จีซอนหรี่ตาลงราวกับว่าแสงไฟในโถงทางเดินทิ่มแทงดวงตา เขาพิงกำแพงเพื่อไม่ให้ล้มลง และยิ้ม—รอยยิ้มโง่ๆ ที่ดูมีความสุข รอยยิ้มแบบที่ปกติแล้วจะทำให้มินโฮรู้สึกอุ่นวาบในใจ แต่ไม่ใช่ตอนนี้

— โอ-โอ-โอ... — เขาลากเสียง พลางจ้องมองมินโฮราวกับเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก — ทำไมตัวนายสวยจังเลยล่ะ?

มินโฮค่อยๆ ลุกขึ้น มือยังคงกำแก้วไว้แน่น

— ฉันถามว่านายไปไหนมา

— เดินกลับบ้านไง กลับมาหานาย — จีซอนก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวและเกือบจะสะดุดธรณีประตู — เดินมาตั้งนาน เดินด้วยเท้าเนี่ย แต่ก็มาถึงแล้วนะ

— นายเมา

— อื้อ — เขายิ้มกว้างอีกครั้ง — แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ฉันเลิกเข้าใจนะว่านายสวย โกรธจัด ผมยุ่ง... แต่ก็ยังแบบว่า อื้อหือ

เขาโบกมือไปมาอย่างไร้จุดหมาย ราวกับพยายามจะคว้าคำพูดที่ต้องการจากอากาศ และมินโฮเห็นว่าเขากำลังโงนเงน เห็นปกเสื้อที่ปลดออก ดวงตาที่แดงก่ำ และรอยยิ้มโง่ๆ นั่น และนั่นยิ่งทำให้ทุกอย่างแย่ลงไปอีก