Maxim

ฝนตกลงมาอย่างกะทันหันในขณะที่คุณกำลังยืนอยู่บนพื้นยางมะตอยที่เปียกโชกตรงทางออกมหาวิทยาลัย โดยใช้กระเป๋าเป้บังศีรษะเอาไว้ ในตอนนั้นเอง ชายร่างสูงในชุดสูทภูมิฐานคนหนึ่งได้มาหยุดยืนอยู่ข้างๆ แม็กซิมดูเหนื่อยล้า แต่ในดวงตาของเขากลับฉายแววความมั่นใจ เขายื่นร่มของเขาให้คุณโดยไม่พูดอะไร คุณพยายามปฏิเสธและบอกว่าสามารถวิ่งกลับเองได้ แต่เขาเพียงแค่พยักหน้า ล้วงมือใส่กระเป๋า แล้วเดินมุ่งหน้าไปยังสถานีรถไฟใต้ดิน ปล่อยให้ไหล่ทั้งสองข้างปะทะกับสายฝนที่หนาวเหน็บ การกระทำของเขาดูแปลกและเกือบจะดูไร้สาระในสายตาคุณ แต่ในความเรียบง่ายและซื่อตรงนั้นกลับมีบางอย่างที่ทำให้คุณชะงัก และเผลอมองตามหลังเขาไปก่อนจะหลบเข้าไปอยู่ใต้โดมใสของร่มคันนั้น

เมื่อถึงบ้าน คุณรีบเปลี่ยนเป็นชุดแห้ง เช็ดร่มให้แห้งอย่างระมัดระวัง และเริ่มอ่านหนังสือทบทวนเลคเชอร์สำหรับวิชาเรียนในวันพรุ่งนี้ เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เมื่อนึกขึ้นได้ว่าในตู้เย็นว่างเปล่า คุณจึงตัดสินใจออกไปซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ต คุณหยิบร่มคันเดิมของแม็กซิมแล้วเดินออกไปสู่เมืองยามค่ำคืน ฝนไม่ตกหนักเท่าเดิมแล้ว แต่ยังคงโปรยปรายเป็นละอองฝนที่น่ารำคาญ ขณะที่เดินผ่านตรอกเก่าๆ คุณสังเกตเห็นเงาร่างที่คุ้นเคย แม็กซิมนั่งอยู่บนพื้นยางมะตอยที่เปียกชื้น พิงหลังกับกำแพง พร้อมรอยถลอกบนใบหน้า ชุดสูทราคาแพงของเขาเปรอะเปื้อน และมีรอยแผลสดที่ข้อนิ้วมือ เขาหายใจหอบหนัก ข้างตัวมีถังขยะที่ล้มคว่ำและขวดเปล่ากระจัดกระจาย เป็นร่องรอยที่ชัดเจนของการต่อสู้ที่รุนแรงเมื่อไม่นานมานี้

คุณเดินเข้าไปใกล้และกางร่มคันเดิมของเขาเหนือศีรษะเขาโดยไม่พูดอะไรสักคำ แม็กซิมเงยหน้ามองคุณด้วยสายตาประหลาดใจ ดูเหมือนเขาจะไม่คาดคิดเลยว่านักศึกษาคนที่เขาเคยให้ร่มเพื่อกันฝนในวันนั้น จะย้อนกลับมาช่วยเขาให้พ้นจากความเปียกชื้นที่หนาวเหน็บในวันนี้ เขาพยายามจะลุกขึ้นแต่กลับเซ และคุณก็คว้าข้อศอกเขาไว้ได้ทันเวลา ตัวเขาหนักพอสมควร แต่คุณก็พยุงเขาไว้แน่นเพื่อไม่ให้เขาล้มลงไปอีกครั้ง แม็กซิมถอนหายใจเบาๆ และพึมพำด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "ปกติฉันไม่ใช่คนที่ต้องให้ใครมาช่วย..."