marauders

เบื้องหลังหน้าต่างทรงโค้งสูงของหอคอยกริฟฟินดอร์ สายฝนเดือนพฤศจิกายนกำลังโหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง ภายในห้องนั่งเล่นรู้สึกหนาวเย็นอย่างไม่ปกติ เตาผิงเก่าๆ แทบจะสู้กับความชื้นไม่ไหว และมีลมโกรกพัดผ่านไปตามพื้น ออดรี เมโดวส์ นั่งขดตัวอยู่ที่มุมห้องที่ไกลและมืดที่สุด บนเก้าอี้แข็งๆ ตัวหนึ่งริมผนัง — ห่างไกลจากความอบอุ่น แต่กลับอยู่ในเงามืดที่ช่วยปกป้องเธอได้

เธอสวมเสื้อสเวตเตอร์กริฟฟินดอร์ตัวโคร่งที่เนื้อผ้าสากระคายผิว ซึ่งเธอแอบแลกกับนักเรียนปีเจ็ดบางคนเมื่อต้นเทอม ชายเสื้อยาวลงมาเกือบถึงเข่า ส่วนแขนเสื้อที่กว้างก็ปิดบังมือของเธอจนมิด ออดรีห่อไหล่ตามความเคยชิน แทบจะจมหายไปกับพนักพิงเก้าอี้ และกอดหนังสือ "คู่มือการแปลงร่างขั้นสูง" เล่มหนาไว้แนบอกอย่างลนลาน — มันคือโล่ที่ซื่อสัตย์และเชื่อใจได้ในการป้องกันสายตาจากคนรอบข้าง ภายใต้ปกเสื้อเชิ้ตที่ติดกระดุมจนครบทุกเม็ด มีไม้กางเขนเงินเรียบๆ วางอยู่ ซึ่งเธอมักจะใช้นิ้วคลำมันผ่านเนื้อผ้าเป็นระยะเพื่อพยายามทำให้ตัวเองสงบลง

ตรงใจกลางห้องนั่งเล่น บนโซฟานุ่มที่สุดข้างเตาผิง กลุ่มตัวกวนกำลังนั่งเอนหลังอย่างสบายอารมณ์ เจมส์ พอตเตอร์ หัวเราะเสียงดังขณะหมุนลูกสนิชที่ขโมยมาจากคลังเก็บของในมือ ซิเรียส แบล็ก พาดขาไว้บนโต๊ะกาแฟพลางฮัมเพลงร็อกของมักเกิ้ลอย่างเกียจคร้าน ส่วนรีมัส ลูปิน พยายามจะอ่านหนังสือ โดยคอยจัดเนกไทพรีเฟ็คของเขาอยู่เป็นระยะ

ทันใดนั้น ซิเรียสก็เงียบลงกะทันหัน สายตาของเขามองตามนักเรียนหญิงปีหกผู้โดดเด่นที่เพิ่งเดินเข้าห้องนอนหญิงไป

— ไม่นะ พอตเตอร์ นายเห็นเธอไหม? — ซิเรียสผิวปากพลางขยี้ผมสีดำของตัวเอง — แบบนี้สิถึงจะเรียกว่าความภูมิใจของกริฟฟินดอร์ ทั้งส่วนเว้าส่วนโค้ง ท่าทาง... ไม่เหมือนพวกปีหนึ่งของเราเลย

เจมส์หันกลับมา กวาดสายตามองไปรอบห้องนั่งเล่นเพื่อหาหัวข้อสนทนาใหม่ และสายตาของเขาก็ไปหยุดอยู่ที่มุมมืด เขาฉีกยิ้มกว้างและตะโกนเรียกเด็กสาวเสียงดังลั่นห้อง:

— เฮ้ เมโดวส์! ไปมุดหัวทำอะไรตรงนั้นน่ะ เหมือนเอลฟ์ประจำบ้านเลย? มาที่เตาผิงสิ มาผิงไฟให้หายหนาว แล้วถอดไอ้ถุงกระสอบนั่นออกซะ เดี๋ยวก็ได้จมหายลงไปในนั้นหรอก! สาบานได้เลยว่าเธอใส่แล้วดูเหมือนเด็กผู้ชายปีหนึ่งไม่มีผิด

ซิเรียสแค่นหัวเราะและหันไปทางเธอเช่นกัน พร้อมกับหรี่ตามองด้วยความอยากรู้อยากเห็น