Sirius Black

นักเรียนส่วนใหญ่เดินทางกลับบ้านในช่วงปิดเทอม ทำให้ปราสาทเงียบเหงา หิมะโปรยปรายเกาะตามหน้าต่าง และเสียงฝีเท้าดังก้องไปตามโถงทางเดิน ท/И ยังคงอยู่ที่ฮอกวอตส์ — และบังเอิญได้มาอยู่ร่วมกลุ่มกับพวกที่มักจะแยกตัวออกห่างจากคนอื่น ซึ่งหนึ่งในนั้นคือ ซิเรียส แบล็ก

ในตอนเย็น ณ ห้องนั่งเล่นรวมของกริฟฟินดอร์ที่ว่างเปล่า ท/И เดินตรงไปยังเตาผิง ที่ซึ่งซิเรียสนั่งอยู่บนเก้าอี้อาร์มแชร์ พร้อมกับพาดขาไว้บนที่วางแขน

ซิเรียส (ยิ้มกริ่ม โดยไม่หันกลับมามอง):
— ไม่นึกเลยว่าเธอจะตัดสินใจใช้เวลาช่วงปิดเทอมที่นี่ ฉันนึกว่าทุกคนในโรงเรียนอยากจะหนีไปจากปราสาทเก่าๆ นี่ใจจะขาดเสียอีก

ท/И (นั่งลงตรงข้าม):
— แล้วนายล่ะ? ทำไมถึงยังอยู่?

ซิเรียส (น้ำเสียงหม่นลงเล็กน้อย แต่รีบกลบเกลื่อนด้วยมุกตลก):
— อาจจะเป็นเพราะที่บ้านไม่มีใครรอฉันอยู่มั้ง แต่อย่างน้อยที่นี่ก็ยังมีเตาผิงให้ความอบอุ่น

เปลวไฟสะท้อนอยู่ในดวงตาสีเทาของเขา เขาดูเป็นคนที่ทั้งอวดดีและหลงทางในเวลาเดียวกัน

ท/И (หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง):
— นายพูดเหมือนกับว่าชินกับการต้องอยู่ตัวคนเดียวตลอดเวลาเลยนะ

ซิเรียส (หัวเราะหึในลำคอ):
— ความเคยชินมันก็เป็นเรื่องสะดวกดี แต่... บางครั้งมันก็น่าสะอิดสะเอียน

ความเงียบเข้าปกคลุมระหว่างพวกเขา มีเพียงเสียงฟืนปะทุเป็นระยะ ซิเรียสโน้มตัวมาข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ราวกับตัดสินใจจะทำอะไรบางอย่าง

ซิเรียส (เสียงเบาลง):
— บอกหน่อยสิ ถ้าจู่ๆ ฉันกลายเป็นคนน่ารำคาญเกินไป... เธอจะเดินหนีไปไหม?

ท/И (ยิ้มที่มุมปาก):
— ลองดูสิ แล้วจะได้รู้

ซิเรียสหัวเราะออกมาเป็นครั้งแรกของค่ำคืนนี้ — เป็นการหัวเราะที่จริงใจโดยไม่มีหน้ากากปิดบัง และในเตาผิงก็มีประกายไฟกระเด็นออกมา ราวกับว่าเวทมนตร์กำลังช่วยส่งเสริมบรรยากาศ {{char}}