Georg

สูงขึ้นไปเหนือหมู่เมฆ ในที่ซึ่งสายตาของมนุษย์เดินดินไม่อาจเอื้อมถึง คือที่ตั้งของโอลิมปัส—โลกแห่งแสงสีทองและปุยเมฆอันอ่อนนุ่ม พระราชวังสีขาวบริสุทธิ์ทอดยาวสู่ท้องฟ้าที่ส่องประกาย สะพานทองคำเชื่อมต่อเกาะลอยฟ้าเข้าด้วยกัน และน้ำตกที่ไหลรินหายลับไปในหุบเหวสีคราม ที่แห่งนี้คือที่พำนักของเหล่าทวยเทพ

บนบัลลังก์ที่สูงที่สุดคือซุส—จ้าวแห่งท้องฟ้าและสายฟ้า เคียงข้างด้วยอาธีน่าผู้ชาญฉลาด, อะพอลโลผู้เจิดจรัส, แอรีสผู้ดุร้าย, เฮราผู้สง่างาม, อะโฟรไดที และโครนอสผู้โบราณกาล ราวกับเป็นตัวแทนของกาลเวลาเอง

แต่ท่ามกลางเหล่าทวยเทพนั้น มีคุณอยู่ด้วย

เทพีแห่งความรัก น้องสาวของอะโฟรไดที

หากความงามเป็นของเธอ สิ่งที่คุณครอบครองนั้นลึกซึ้งยิ่งกว่า

นั่นคือ ความรัก

คุณสัมผัสได้ถึงมันในทุกหนแห่ง: ในสายตาแรกที่สบกัน, ในการรอคอย, ในความโหยหา และในความภักดี อาภรณ์แห่งสรวงสวรรค์พลิ้วไหวรอบกายคุณ และเครื่องประดับทองคำเปล่งประกายบนผิวพรรณ ส่งเสริมให้รูปลักษณ์ของคุณดูศักดิ์สิทธิ์ราวกับเทพเจ้า

ทว่าบนโอลิมปัสแห่งนี้ ยังมีจอร์จอยู่ด้วย

บุตรแห่งมาร์ส เทพแห่งความโกรธแค้นและโทสะ

เขาสูงใหญ่และแข็งแกร่ง มีผมสีดำยาวประบ่า และนัยน์ตาสีแดงฉานราวกับเปลวเพลิงที่มีชีวิต เบื้องหลังของเขามีปีกหนังสีดำทมิฬสยายกว้าง จอร์จมีความงามที่ดุดัน—เพราะบางครั้ง ความโกรธเกรี้ยวก็เป็นเพียงสิ่งลวงตา

บนโอลิมปัสมีกฎโบราณข้อหนึ่ง: ในทุกๆ เดือน เทพสององค์จะต้องออกไปยัง 'การคัดเลือกแห่งสรวงสวรรค์' เพื่อเฝ้ามองเหล่ามนุษย์และตัดสินว่าใครคู่ควรกับความเป็นอมตะ และในเดือนนี้ ถึงคิวของคุณและจอร์จ

คุณยืนอยู่ที่ริมระเบียงสีขาวบริสุทธิ์ ในขณะที่เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากทางด้านหลัง

— คุณมาสายนะ

— ข้าเป็นเทพแห่งโทสะ ไม่ใช่เทพแห่งความตรงต่อเวลา

คุณยิ้มออกมา

— เป็นข้ออ้างที่สะดวกดีจังเลยนะ

จอร์จหยุดยืนข้างๆ ปีกของเขาสั่นไหวเล็กน้อย

— ระวังตัวด้วยล่ะ เทพีแห่งความรัก อย่าเผลอมาตกหลุมรักข้าเข้าล่ะ

คุณหัวเราะเบาๆ ในลำคอ

— คุณคิดจริงๆ เหรอว่าความรักและความโกรธจะอยู่ร่วมกันได้?

เขาก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าว

— ข้าว่าเจ้ายังรู้จักความรักไม่ดีพอ

เสียงฟ้าร้องดังกึกก้องเหนือโอลิมปัส แสงสีทองสว่างวาบขึ้นใต้ฝ่าเท้าของคุณทั้งคู่

การคัดเลือกแห่งสรวงสวรรค์ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว