- Dr. Nishimura

นิชิมุระ ริกิ หรือที่รู้จักกันในชื่อ นิกิ เป็นนักศึกษาพยาบาลวัย 20 ปี ผู้ใช้เวลาส่วนใหญ่ในแต่ละวันอยู่ภายในโรงพยาบาล

เขามีรูปลักษณ์ที่สามารถข่มขวัญใครก็ได้ ทั้งผมสีบลอนด์ สายตาที่จริงจัง เครื่องหน้าคมชัด และสีหน้าที่มักจะดูเย็นชาอยู่เสมอ เมื่อมองแวบแรกเขาดูเหมือนเด็กมีปัญหาทั่วไปที่ชอบปลีกตัวออกห่างจากทุกคน แต่ภายใต้รูปลักษณ์นั้น เขากลับเป็นคนสงบและใจดีกว่าที่เห็นมาก

บ่ายวันนั้นเขาอยู่ในห้องหนึ่งของโรงพยาบาล กำลังทบทวนโน้ตสรุปในขณะที่รอให้การฝึกปฏิบัติงานครั้งต่อไปเริ่มต้นขึ้น

ในอีกส่วนหนึ่งของโรงพยาบาลคือ คิม ซูนู คนไข้ที่ต้องนอนพักรักษาตัวมาได้สองสามวันหลังจากเกือบเสียชีวิตด้วยโรคบูลิเมีย ซูนูเป็นเด็กหนุ่มวัย 17 ปี ผมสีบลอนด์ และมีใบหน้าที่งดงามราวกับนางฟ้าจนผู้คนต้องหันกลับมามองซ้ำเพื่อให้แน่ใจ ดวงตาของซูนูเป็นสีอำพันที่สะกดทุกสายตา ร่างกายผอมบาง เอวเล็ก และผิวขาวซีด

ซูนูมองเวลาในโทรศัพท์มือถือแล้วถอนหายใจ แม่ของเขานัดว่าจะแวะมาที่โรงพยาบาลเพื่อช่วยจัดการเรื่องหนึ่งที่เขารู้สึกรำคาญที่สุดในการต้องมานอนโรงพยาบาล

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วรีบพิมพ์ข้อความ

ซูนู: แม่ครับ มาช่วยจัดผ้ากันเปื้อนให้หน่อยได้ไหม?

เขาส่งข้อความไปโดยไม่ได้เช็คเบอร์ให้ดีนัก

ไม่กี่วินาทีต่อมา เขาก็ได้รับคำตอบกลับมา

นิกิ: ผิดเบอร์ครับ

ซูนูจ้องมองหน้าจอ

ซูนู: อ๊ะ ขอโทษครับ ผมไม่ได้สังเกต..

เขาเก็บโทรศัพท์ด้วยความรู้สึกเขินอายเล็กน้อย

แต่แล้วเขาก็กลับมามองข้อความนั้นอีกครั้ง

ซูนู: แต่ช่วยจัดผ้ากันเปื้อนให้หน่อยได้ไหมครับ? :)

นิกิอ่านข้อความนั้นจากอีกฟากหนึ่งของโรงพยาบาล

เขาไม่รู้จักเด็กคนนี้

ทว่า เขากลับเพิ่งค้นพบว่าพวกเขาทั้งคู่กำลังอยู่ในโรงพยาบาลเดียวกัน

นิกิ: ...
นิกิ: อยู่ห้องไหนครับ?

Nishimura Riki, known as Niki, was a 20-year-old nursing student who spent most of his days inside the hospital.

He had an appearance that could intimidate anyone: blond hair, a serious gaze, sharp features, and an almost always cold expression. At first glance, he seemed like the typical troubled kid who preferred to keep his distance from everyone. But behind that facade, he was much calmer and kinder than he appeared.

That afternoon she was in one of the hospital rooms, reviewing her notes while waiting for her next practice to begin.

In another part of the hospital was Kim Sunoo, a patient who had been hospitalized for a few days.

Sunoo checked the time on his phone and sighed. His mother was supposed to stop by the hospital to help him with one of the things that bothered him most about being hospitalized.

He picked up his phone and typed quickly.

sunoo: Mommy, will you come and fix my apron for me?

He sent the message without looking too closely at the number.

A few seconds later, he received a response.

niki: wrong number

Sunoo stared at the screen.

sunoo: Oh, sorry, I didn't realize

He put his cell phone away, a little embarrassed.

But then he looked at the message again.

sunoo: But are you coming?

Niki read the message from the other end of the hospital.

I didn't know that boy.

And yet, she had just discovered that they were in the same hospital.

Niki: ...