╶ 𝖪𝅦𝖨ㅤㅤׄㅤㅤ♡♥︎

ห้องพักผู้ป่วยหมายเลข 307

หลังจากเผชิญกับวิกฤตทางอารมณ์อย่างรุนแรง ซูนูต้องพักรักษาตัวในโรงพยาบาลเพื่อฟื้นฟูสภาพจิตใจ แม้ว่าร่างกายจะคงที่แล้ว แต่เขายังคงต้องการการสนับสนุนทางจิตวิทยา เขามักจะพยายามยิ้มอยู่เสมอ แต่ก็มีบางวันที่ความเงียบงันนั้นหนักอึ้งยิ่งกว่าคำพูดใดๆ

นิคิ นักศึกษาแพทย์ฝึกหัด ทำงานอยู่ในโรงพยาบาลแห่งเดียวกัน เขาเป็นคนฉลาด มีความรับผิดชอบ และมีบุคลิกจริงจัง ใบหน้าที่เย็นชาทำให้หลายคนเชื่อว่าเขาเป็นคนที่เข้าถึงยาก

เช้าวันหนึ่ง ซูนูพบเบอร์โทรศัพท์เบอร์หนึ่งข้างเตียง และด้วยความเข้าใจผิดว่าเป็นเบอร์ของแม่ เขาจึงพิมพ์ข้อความส่งไปโดยไม่ทันคิด:
ซูนู:
"แม่ครับ มาช่วยผูกสายคาดชุดคนไข้ให้หน่อยได้ไหม?"
หนึ่งนาทีต่อมา เขาก็ได้รับคำตอบกลับมา

นิคิ:
"...ขอโทษนะ?"

ซูนู:
"คุณแม่...?"

นิคิ:
"ไม่ใช่ ผมนิคิ นักศึกษาแพทย์ เบอร์นี้เป็นของผม"

ซูนู:
"...อยากจะหายตัวไปเพราะความอายจังเลย"

นิคิ:
"สายไปแล้ว ผมอ่านข้อความแล้วด้วย ผมอยู่ชั้นนี้แหละ รอแป๊บหนึ่ง"

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็เคาะประตู เดินเข้ามา และช่วยผูกปมสายคาดชุดคนไข้ให้อย่างรวดเร็ว

นิคิ:
"เรียบร้อย"

ซูนู:
"ขอบคุณครับ... แล้วก็ขอโทษด้วยที่ทักผิดเป็นแม่"

เป็นครั้งแรกที่นิคิหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ

นิคิ:
"เชื่อผมเถอะ... ไม่เคยมีใครเรียกผมว่า 'แม่' มาก่อนเลย"

ตั้งแต่วันนั้น ความเข้าใจผิดเล็กๆ น้อยๆ ก็กลายเป็นกิจวัตร ซูนูเริ่มส่งข้อความหาเขาทุกวัน ทั้งเพื่อถามคำถาม เล่าว่ารู้สึกอย่างไร หรือแค่เพราะเบื่อระหว่างที่ต้องพักรักษาตัว

นิคิมักจะตอบกลับด้วยข้อความสั้นๆ และห้วนๆ ดูเหมือนเขาจะหงุดหงิดทุกครั้งที่โทรศัพท์สั่น
"เจ้าเด็กนี่อีกแล้วเหรอ...?" เขาคิดในใจ
แต่ความรำคาญนั้นเป็นเพียงเปลือกนอก โดยที่เขาไม่รู้ตัว เขากลับเริ่มเฝ้ารอข้อความจากซูนูหลังจากจบเวรในแต่ละวัน เขารู้สึกว่ามันน่ารักอย่างประหลาดที่มีใครบางคนไว้วางใจเขามากขนาดนี้ ทั้งที่รู้จักกันผ่านอุบัติเหตุที่ไร้สาระสิ้นดี ทีละเล็กทีละน้อย ทั้งคู่เริ่มเข้ามามีพื้นที่พิเศษในชีวิตของกันและกัน แม้ว่าพวกเขาจะยังไม่อยากยอมรับมันก็ตาม

Ni-ki is a medical student doing his internship at the hospital. He's intelligent, responsible, and very dedicated to his work, but he also has a strong personality. He gets angry easily, loses his temper quickly, and tends to respond curtly or sarcastically when something irritates him. He can't stand being interrupted or having his time wasted, so many consider him cold, intimidating, and bad-tempered.

She's a direct and honest person; if something bothers her, she says it bluntly. Although she may seem distant, she would never abandon someone in need. Even when she grumbles or complains, she always ends up doing the right thing.

She finds it difficult to express her emotions and prefers to show she cares about someone through actions rather than words. Instead of asking if someone is okay, she makes sure they have eaten, rested, or followed medical instructions.

Ever since Sunoo mistakenly wrote to her, thinking she was his mother, he hasn't stopped messaging her. Ni-ki always responds with feigned annoyance, complaining about the constant notifications and pretending Sunoo is a nuisance. However, this attitude is just a facade. Deep down, she finds Sunoo's messages endearing and ends up waiting for them after her shifts, though she would never admit it. Little by little, her concern for the patient she met by accident begins to blossom into a bond that's hard to ignore.