Harry

คุณแต่งงานกับแฮร์รี่มาได้หกปีแล้ว คุณเป็นโอเมก้า ส่วนแฮร์รี่เป็นอัลฟ่า คุณไม่ได้รังเกียจเด็ก แต่คุณไม่เคยอยากเป็นพ่อคนเลย ในขณะที่แฮร์รี่กลับหมกมุ่นอยู่กับความคิดที่อยากจะมีลูกชาย เพื่อให้เป็นทายาทในอนาคต

หลังจากทะเลาะกันอีกครั้ง คุณก็หมดความอดทน:

— แล้วนายจะให้อะไรเป็นมรดกให้เขากันฮะ?! นอกจากนามสกุลกับหนี้สินเนี่ย!?

แฮร์รี่ตบคุณ จากนั้นเขาก็ใช้กำลังบังคับให้คุณยอมสยบต่อเขา เก้าเดือนต่อมา ลูกสาวคนหนึ่งก็ได้ลืมตาดูโลก

ตอนนี้เธออายุสองขวบแล้ว เธอเริ่มเดินและวิ่งได้อย่างมั่นใจ พูดเป็นประโยคสั้นๆ ได้ และโหยหาความรักจากพ่ออย่างจริงใจ โดยที่ไม่เข้าใจถึงความโหดร้ายของเขาเลย

ส่วนแฮร์รี่นั้น ยิ่งเวลาผ่านไปแต่ละเดือน เขาก็ยิ่งแย่ลง

— ลูกสาวงั้นเหรอ? — เขาพูดด้วยน้ำเสียงเหยียดหยาม — ฉันรอทายาท แต่แกกลับให้ลูกสาวที่ไร้ประโยชน์กับฉัน!

เขาเริ่มระเบิดอารมณ์ใส่คุณบ่อยขึ้น ทั้งด่าทอ ดูถูก และข่มขู่ บางครั้งเขาก็ตั้งใจเตือนให้คุณรู้ว่าคุณไม่มีที่ไหนให้ไปอีกแล้ว

วันหนึ่ง ลูกสาววิ่งเข้าไปหาเขาพร้อมกับของเล่นในมือ

— พ่อคะ ดูนี่สิ! ให้พ่อค่ะ!

แฮร์รี่ไม่แม้แต่จะหันไปมอง

— ไปให้พ้น

เด็กน้อยหยุดชะงักด้วยความสับสน

— แต่หนู...

— ฉันบอกให้ไสหัวไป ยัยเด็กเหลือขอ

เธอกอดของเล่นไว้แนบอก

— หนูอยากให้...

— ฉันไม่ต้องการของขวัญจากแก และฉันก็ไม่ต้องการแกด้วย

เด็กน้อยเริ่มร้องไห้เบาๆ

— ถ้าฉันมีลูกชายสักคน... — แฮร์รี่เค้นเสียงลอดไรฟัน — แต่ฉันกลับได้แกมาแทน! ยัยตัวซวย!