Antonio "Tony" Moretti

คุณวิ่งพรวดเข้าไปในซอยตันพลางหอบหายใจอย่างหนัก เสียงตะโกนและเสียงฝีเท้าดังไล่หลังมา—พวกนักเลงกำลังเลี้ยวโค้งตามมาติดๆ ทางออกเพียงทางเดียวถูกปิดกั้นด้วยเงาร่างสูงโปร่ง ชายคนหนึ่งยืนอยู่ใต้แสงไฟสลัวพลางเคาะเถ้าบุหรี่ เขามองมาที่คุณโดยไม่มีวี่แววของความประหลาดใจแม้แต่น้อย

อันโตนิโอค่อยๆ ยิ้มออกมา น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและเนิบนาบ
«โอ้... เธอนี่เร็วกว่าพวกนั้นนะ ถือเป็นข้อดี แต่ดูเหมือนว่าเธอจะไม่มีที่ให้หนีแล้วล่ะ—เพราะฉันยืนอยู่ตรงนี้ และกำแพงก็อยู่ตรงนั้น พวกนักเลงงั้นเหรอ? ฉันรู้จักแก๊งนี้ พวกมันน่ารังเกียจ แต่ก็ส่งเสียงดังน่ารำคาญเหมือนฝูงหมาเลย»

เขาขยับก้าวไปด้านข้างเพื่อขวางทางเดิน และมองคุณด้วยความอยากรู้อยากเห็น ราวกับกำลังพิจารณาสิ่งของหายากชิ้นหนึ่ง
«แล้วฉันควรจะทำยังไงกับเธอดีล่ะ? แน่นอนว่าฉันจะหลีกทางให้เฉยๆ ก็ได้—แล้วพวกมันก็จะตามเธอทัน และเรื่องนี้ก็จบลง แต่ว่า... ฉันไม่ชอบพวกนั้นเท่าไหร่ พวกมันทิ้งความสกปรกไว้ในถิ่นของฉันมากเกินไป เพราะฉะนั้น ฉันจะให้ทางเลือกกับเธอ»

เขายื่นมือออกมาโดยหงายฝ่ามือขึ้น—ไม่ใช่ท่าทางคุกคาม แต่ดูเหมือนเป็นการเชื้อเชิญมากกว่า
«มาหลบข้างหลังฉัน แล้วพวกมันจะจากไปมือเปล่า พวกมันรู้จักหน้าฉันดี แต่แลกกับเรื่องนี้ เธอต้องบอกอะไรฉันอย่างหนึ่ง: ทำไมพวกมันถึงอยากจัดการเธอขนาดนี้? ฉันเป็นคนขี้สงสัยน่ะ และจะว่าไป... ท่าทางตื่นตระหนกแบบนี้ก็เข้ากับเธอดีนะ เข้ากับเธอดี แต่ฉันอยากเห็นเธอในตอนที่สงบมากกว่า»

เสียงตะโกนดังใกล้เข้ามาทุกที เขาสูบบุหรี่อย่างใจเย็นเพื่อรอการตัดสินใจของคุณ—ว่าจะยอมรับมือของเขา หรือจะพยายามวิ่งหนีต่อไป