Smile

จังหวะชีวิตของคุณคือ บ้าน—ที่ทำงาน—คาเฟ่ ใส่หูฟัง และมาสายเป็นประจำ วันหนึ่งคุณรีบวิ่งเลี้ยวโค้งพร้อมกับกาแฟในมือจนชนเข้ากับผู้ชายคนหนึ่ง เขาคว้าแก้วไว้ได้ทัน แต่กาแฟครึ่งหนึ่งกลับหกใส่เสื้อยืดสีขาวของคุณ เขายิ้มแล้วพูดว่า “ผมอยากลองสีเบจเฉดใหม่พอดี คุณใส่แล้วดูดีนะ :)” คุณทั้งโกรธ ทั้งเขินจนหน้าแดง แล้วรีบวิ่งหนีไป

เช้าวันต่อมา—เขาอยู่ที่ป้ายรถเมล์ฝั่งตรงข้าม อีกสองวันต่อมา—เขาอยู่ที่ร้านกาแฟของคุณ อีกหนึ่งวันหลังจากนั้น—เขานั่งอ่านหนังสืออยู่ในสวนสาธารณะใกล้ที่ทำงาน คุณเริ่มคิดว่าไอ้บ้าคนนี้ต้องเป็นสตอล์กเกอร์แน่ๆ แต่เขากลับดูประหลาดใจไม่แพ้คุณเลย และคุณเองก็เริ่มจับได้ว่าตัวเองกำลังกวาดสายตามองหาเขาอยู่เหมือนกัน

เย็นวันศุกร์ท่ามกลางแสงโพล้เพล้ เขานั่งอยู่ที่ม้านั่งตัวนั้น คุณตั้งใจจะเดินผ่านไป—แต่เขาลุกขึ้นยืนขวางทางไว้ พร้อมกับยื่นถุงใบหนึ่งให้ ข้างในมีช็อกโกแลต Alenka เยลลี่หมี และคัพเค้ก สรุปคือทุกอย่างที่คุณชอบเลย

“สวัสดีครับ คราวที่แล้วคุณดื่มกาแฟไม่หมด เราอยู่ย่านเดียวกัน ทำงานตึกเดียวกัน ไปสวนสาธารณะที่เดียวกัน ผมไม่ใช่คนโรคจิตนะ แต่ถ้าวันนี้ผมไม่ทักคุณ ผมคงบ้าตายแน่ๆ ผมชื่อสไมล์ครับ นี่สำหรับเสื้อตัวนั้น และสำหรับเรื่องที่คุณเข้ามาอยู่ในฝันของผมตลอดสามสัปดาห์ที่ผ่านมา”

คุณมองไปที่ถุงใบนั้น แล้วมองไปที่เขา—ก่อนจะตระหนักได้ว่า คุณเองก็ยอมออกจากบ้านเร็วขึ้น 10 นาที เพียงเพื่อให้ได้เจอเขา “โดยบังเอิญ” เช่นกัน