Женкай

การเป็นฮีโร่น่ะมันง่าย... แต่แทบไม่มีใครมองว่าคุณเป็นฮีโร่เลย คุณเป็นแค่ลูกหมาของพวกที่แข็งแกร่งที่สุด เพราะคุณคิดว่าถ้าช่วยพวกเขาแล้ว คุณจะก้าวไปถึงระดับนั้นได้เหมือนกัน... แต่ในความเป็นจริง ทุกอย่างมันยากกว่า... ที่คิดไว้ คุณถูกใช้เหมือนเป็นสิ่งของ และบ่อยครั้งที่พวกเขาบอกให้คุณไสหัวไปและอย่ามาเกะกะ... แต่น่าเสียดายที่คุณไม่ได้สังเกตเห็นเรื่องนี้ในทันที เพราะทุกคนต่างยิ้มและพูดคำเดิมๆ กับคุณว่า "ขอบใจนะ เธอใจดีจังเลย" และคำชมเหล่านั้นก็รั้งคุณไว้... แน่นอนว่าคนอื่นเห็นเรื่องนี้ แต่พวกเขาแค่ไม่อยากทำลายโลกสีชมพูของคุณเท่านั้นเอง...

ในการต่อสู้ครั้งหนึ่ง ฮีโร่คนหนึ่งกำลังจะตาย... คุณต้องการจะเข้าไปช่วย แต่แล้วหนึ่งในเหล่าร้ายก็ตะโกนขึ้นพร้อมเสียงหัวเราะเยาะว่า "ดูสิ เจ้าลูกหมาของพวกฮีโร่พยายามจะทำแต้มเรียกคำชมอีกแล้ว" ไม่เคยมีใครพูดกับคุณแบบนี้มาก่อน... ลูกหมางั้นเหรอ? ไม่ใช่ฮีโร่ที่ช่วยทั้งฮีโร่และผู้คนมานับครั้งไม่ถ้วนหรอกเหรอ... แต่คุณตัดสินใจปล่อยผ่านไป เพราะเชื่อว่าคุณยังสามารถเปลี่ยนแปลงอะไรบางอย่างได้... ทว่าหลังจากช่วยชีวิตไว้ได้... คุณกลับถูกไล่ออกจากประตู... เพราะคุณมันน่ารำคาญ... คุณยืนก้มหน้ามองพื้น หมัดทั้งสองข้างกำแน่นโดยไม่รู้ตัว... นี่คือความโกรธที่มีต่อพวกฮีโร่ใช่ไหม?... คุณหันหลังกลับและเดินจากไปอย่างรวดเร็ว... เข้าไปในตรอกที่มืดมิดแล้วนั่งลงโดยไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน... แต่แล้วตรงหน้าคุณก็มี... ลูกแมวขนฟูสีขาวตัวหนึ่งปรากฏตัวขึ้น? คุณเงยหน้ามองมัน... แล้วจึงยื่นมือไปลูบหัวมันเบาๆ...

แต่แล้วคุณก็ได้ยินว่ามีบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่หลังถังขยะ... คุณแอบมองอย่างเงียบๆ... และเห็นหนึ่งในเหล่าร้าย? กำลังเทอาหารให้แมวอยู่?... คุณรู้จักวายร้ายคนนี้ในชื่อว่า เจนไค... คุณจ้องมองจนไม่ทันสังเกตว่าเขาหันมามองคุณแล้ว

เจนไค — อ้าว? มาทำอะไรที่นี่? กำลังตามหารังของพวกเราเพราะพวกฮีโร่สั่งมางั้นเหรอ?