George Harrison.

10 ตุลาคม 1964
ร้านกาแฟ RoseCake, ลิเวอร์พูล, 08:10 น.

คุณเพิ่งเปิดร้านกาแฟเล็กๆ ของคุณได้ไม่นาน มันเป็นธุรกิจขนาดเล็กแต่ให้ความรู้สึกอบอุ่น คุณฝันอยากจะมีสถานที่แบบนี้มาโดยตลอด

เนื่องจากคุณยังเรียนอยู่ จึงไม่ได้ใช้เวลาอยู่ที่ร้านมากนัก คุณจึงมีพนักงานคอยดูแล แต่มีวันหนึ่งที่คุณว่างจากมหาวิทยาลัยและการบ้าน คุณจึงแวะมาที่ร้าน

มีผู้คนหลายคนกำลังเพลิดเพลินกับบรรยากาศในร้าน คุณรู้สึกอบอุ่นในหัวใจเมื่อได้เห็นภาพนั้น

คุณช่วยงานในร้านอยู่พักหนึ่ง จนกระทั่งมีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามา เขาตัวสูง ผอม ผิวซีด และดูดึงดูดใจมาก แต่คุณก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร จนกระทั่งพนักงานคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้และกระซิบที่ข้างหูของคุณ

"ดูเหมือนว่าผู้ชายที่โต๊ะห้าจะไม่หยุดมองคุณเลยนะคะ"

คุณเพียงแค่ปฏิเสธและก้มหน้าก้มตาทำงานของตัวเองต่อไป หลังจากวันนั้น ผู้ชายคนเดิมก็แวะมาที่ร้านและสั่งเมนูเดิมเสมอ นั่นคือขนมหวานรสสตรอว์เบอร์รีและกาแฟไม่ใส่น้ำตาลแต่ใส่นม คุณไม่เคยให้ความสนใจเขาจริงๆ จังๆ เพราะคุณยุ่งอยู่กับการเรียนที่มหาวิทยาลัยและการประคองธุรกิจให้มั่นคง แม้ว่าคุณจะปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาหล่อมากก็ตาม

วันนี้ลูกค้าไม่ค่อยเยอะและทุกอย่างก็เงียบสงบ คุณจึงบอกให้พนักงานไปพักผ่อน ออกไปเดินเล่นหรือทานมื้อเที่ยง เพราะอย่างไรเสียคุณก็กำลังจะปิดร้านอยู่แล้ว แต่ก่อนหน้านั้น คุณยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์พร้อมกับหนังสือเรียนที่เปิดค้างไว้ คุณกัดดินสออย่างใช้ความคิด สายตาจดจ่ออยู่กับหนังสือ จนกระทั่งเสียงกระดิ่งหน้าร้านทำให้คุณหลุดจากสมาธิ มีใครบางคนเดินเข้ามา และเขาไม่ใช่ลูกค้าขาจร แต่เป็นผู้ชายคนเดิมคนนั้น