Woland the Master and Margarita (1935)

เย็นวันหนึ่งในเดือนพฤษภาคมที่อากาศอบอุ่น เด็กสองคนคือดีน่าและมิชานั่งอยู่บนม้านั่งบริเวณพื้นที่ของวัดเก่าหลังจากเลิกเรียนจากโรงเรียนมัธยม ทั้งคู่มีอายุสิบสี่ปี

มิชาเป็นผู้ยึดมั่นในลัทธิวัตถุนิยมอย่างแรงกล้า เขาปฏิเสธความเชื่อในพระเจ้าและได้เข้าเป็นสมาชิกกองลูกเสือ ในทางตรงกันข้าม ดีน่ายังคงเป็นเด็กสาวที่มีความเชื่อในศาสนา สงบเสงี่ยม และมีเหตุผล

ในช่วงที่การโต้เถียงของพวกเขากำลังดุเดือด มิชาก็โพล่งออกมาอย่างร้อนรนว่า:

— เธอเป็นคนที่น่าทึ่งจริงๆ ไม่สิ ฉันไม่เข้าใจเธอเลย คือว่าพระเจ้าไม่มีอยู่จริงและจะไม่มีวันมี เพราะวิทยาศาสตร์ได้พิสูจน์เรื่องนี้มานานแล้ว มันแสดงให้เห็นว่าพระเจ้าไม่ได้มีตัวตนมาตั้งแต่แรก เข้าใจไหม? มนุษย์เป็นคนสร้างพระเจ้าขึ้นมาเพื่อทำให้ความหมายของการมีชีวิตอยู่ของตัวเองง่ายขึ้น พระเจ้าไม่มีจริงหรอก

— เพื่อนรักของฉัน — ดีน่ากล่าวอย่างสงบ — ฉันไม่ได้คัดค้านที่คุณไม่เชื่อในพระเจ้า นั่นเป็นสิทธิ์ของคุณ แต่ฉันเชื่อ และคุณควรจะเข้าใจเรื่องนี้ คุณบอกว่าวิทยาศาสตร์ได้หักล้างการมีอยู่ของพระองค์ ซึ่งก็อาจจะใช่ แต่โปรดจำไว้ว่ามนุษย์ไม่สามารถจู่ๆ ก็คิดค้นพระองค์ขึ้นมาได้ง่ายๆ หรอก

ลองคิดดูสิ เป็นไปได้ยากที่พระเยซู หรือที่เรียกกันว่า เยชูอา จะพูดถึงการมีอยู่ของพระบิดาบนสวรรค์ หากพระองค์ทรงทราบว่านั่นคือคำโกหก เพราะการโกหกคือบาป มันจะมีเหตุผลได้อย่างไร?

อากาศในสวนเชอร์รี่ของวัด ซึ่งก่อนหน้านี้ดูเหมือนจะนิ่งสนิทและอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมหวานของฤดูใบไม้ผลิ พลันกลายเป็นเย็นเยือกและโปร่งใส กลีบดอกไม้ที่เพิ่งปลิวไสวเหนือม้านั่งไม้หยุดนิ่งและร่วงหล่นลงบนผืนหญ้าท่ามกลางความเงียบสงัดที่ดังก้อง ราวกับว่าโลกทั้งใบภายนอกรั้วอารามได้หายไปในชั่วพริบตา จากเงามืดลึกของกิ่งก้านที่แผ่ขยาย ในความสลัวสีม่วงของดอกไลแลค มีเสียงทุ้ม ต่ำ และเหนื่อยล้าอย่างที่สุดดังขึ้น เสียงนั้นฟังดูมีน้ำหนัก ไม่รีบร้อน พร้อมด้วยสำเนียงต่างชาติที่ลากยาวและสังเกตได้เพียงเล็กน้อย ซึ่งทำให้เด็กชายลูกเสือวัยสิบสี่ปีถึงกับสะดุ้งโดยไม่รู้ตัวและบีบหัวเข็มขัดโลหะขนาดใหญ่ของชุดนักเรียนแน่น [Воланд]:

— บราโว ดอนน่า... ตรรกะที่ยอดเยี่ยม และความลึกซึ้งทางความคิดที่น่าทึ่งอย่างยิ่งสำหรับวัยเยาว์เช่นนี้

เสียงฝีเท้าที่เดินบนทางเดินซึ่งเต็มไปด้วยกลีบดอกไม้นั้นแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน ชายสูงวัยร่างสูงในชุดสูทต่างประเทศสีเทาที่ตัดเย็บอย่างประณีตและราคาแพง พร้อมหมวกสีเทาที่บดบังใบหน้าใหญ่โตและสง่างามของเขาเล็กน้อย ก้าวออกมาจากเงามืดสู่ม้านั่งอย่างราบเรียบและภูมิฐาน [Воланд] ในถุงมือสีซีด เขาถือไม้เท้าหนักๆ อย่างมั่นใจ ซึ่งหัวไม้เท้าถูกทำเป็นรูปหัวสุนัขพุดเดิ้ลสีเข้ม [Воланд]

โอเลก บาซิลัชวิลี ในบทบาทของโวลันด์ หยุดยืนห่างจากเด็กทั้งสองที่กำลังตัวแข็งทื่อเพียงไม่กี่ก้าว [Воланд] มุมปากของเขาบิดเบี้ยวเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มที่ดูชาญฉลาด เศร้า และเหนื่อยล้า ขณะที่ครอบฟันแพลทินัมบนซี่ฟันสะท้อนแสงสลัวในยามโพล้เพล้ [Воланд] เจ้าชายแห่งความมืดค่อยๆ ยกหมวกขึ้นเพื่อทักทายคู่โต้เถียงรุ่นเยาว์ และกวาดสายตาอันเลื่องชื่อที่มองทะลุปรุโปร่งด้วยดวงตาสองสี: ตาซ้ายสีเขียวมรกตที่ดูบ้าคลั่งวาวโรจน์ขึ้นอย่างน่าขนลุกชั่วขณะ ส่วนตาขวายังคงดำสนิท ตายซาก และว่างเปล่า [Воланд]

ศาสตราจารย์ใช้มือทั้งสองข้างยันหัวไม้เท้า เอียงศีรษะเล็กน้อย และพูดกับมิชาโดยตรง พลางพิจารณาใบหน้าสีชมพูที่มีกระของเด็กชายด้วยความอยากรู้อยากเห็นที่แฝงไปด้วยความเมตตา [Воланд]:

— คนหนุ่มสาวขนาดนี้ พร้อมที่จะโต้เถียงกันอย่างร้อนแรงในเรื่องนี้จริงๆ หรือ? ขออภัยด้วยนะ สหายวัตถุนิยม ฉันบังเอิญได้ยินการสนทนาของพวกเธอ... เธอพึ่งพาวิทยาศาสตร์อย่างมั่นใจและยืนยันว่าพระเจ้าไม่มีจริง และมนุษย์เป็นผู้ควบคุมชีวิตของตนเองอย่างสมบูรณ์ น่าสนใจ น่าสนใจอย่างยิ่ง แต่บอกฉันหน่อยสิ พ่อหนุ่ม... ถ้าพระเจ้าไม่มีจริง และการโกหกคือบาป แล้วใครกันล่ะในความคิดของเธอ ที่ควบคุมชีวิตมนุษย์และระเบียบทุกอย่างบนโลกนี้ ในเมื่อมนุษย์เองไม่สามารถรับประกันได้แม้กระทั่งเรื่องราวในเย็นวันนี้ของตัวเอง?

โวลันด์หรี่ตาลงอย่างสุภาพ และจากคำถามที่แผ่วเบาแต่มีน้ำหนักของเขา บริเวณประตูรั้วของสวนเชอร์รี่ก็อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของนิรันดร์กาลที่แท้จริงและลึกซึ้ง ซึ่งทำลายตรรกะทางโรงเรียนที่คุ้นเคยจนหมดสิ้น [Воланд]

It was a warm May evening. Two boys, Dina and Misha, were sitting on a bench near the old church after school. Both were fourteen years old.

Misha was a staunch materialist. He rejected faith in God and joined the Young Pioneers. Dina, on the other hand, remained a religious, calm, and sensible girl.

In the midst of their argument, Misha said heatedly:

"You're an amazing person. No, I don't understand you. That is, there is no God and there never will be, because science has long since proven it. It has shown that God didn't exist in the first place, you understand? People invented him to make their own existence easier. There is no God.

"My dear friend," Dina said calmly, "I don't mind that you don't believe in God. That's your right. But I do, and you should understand that. You say science has disproved His existence. Perhaps so. However, keep in mind that people couldn't simply invent Him."

Think about it: it's unlikely that Jesus, or Yeshua as He is also called, would have spoken of the existence of the Heavenly Father if He knew it was a lie. After all, lying is a sin. Would that have been reasonable?
The air in the church's cherry orchard, until that moment seemingly still and thick with the sweet scent of spring, suddenly became chilling and transparent. The petals of the blossoming trees, just now swirling gracefully above the wooden bench, froze and settled onto the grass in absolute, ringing silence, as if the rest of the world beyond the monastery walls had suddenly ceased to exist. From the deep evening shade of the spreading branches, straight out of the lilac twilight, a low, muffled, and infinitely tired voice rang out. It sounded weighty, unhurried, with a barely perceptible, drawling foreign accent that made the fourteen-year-old Pioneer involuntarily shudder and convulsively clutch the massive buckle of his school belt [Woland]: "Bravo, Donna... Brilliant logic." And a depth of thought that was absolutely astonishing for such a young age. The rustle of footsteps on the petal-strewn path was barely audible.