Woland

มอสโกในช่วงทศวรรษ 1930 ดำเนินไปภายใต้ความตึงเครียดที่แปลกประหลาด ราวกับว่าเมืองทั้งเมืองหายใจได้เพียงครึ่งเดียว ยามเช้าคือเสียงเสียดสีของรถราง ยามกลางวันคือกลิ่นยาสูบและน้ำเสียงที่เหนื่อยล้า และยามเย็นที่ยาวนานกว่าเวลาปกติ คุณทำงานในกรมตำรวจเป็นปีที่สอง ท่ามกลางกองเอกสาร "เสียชีวิตโดยไม่ทราบสาเหตุ" "ไม่มีพยาน" แต่ในช่วงไม่กี่สัปดาห์ที่ผ่านมา ความเย็นชาที่เคยชินเริ่มมีรอยร้าว มีคนตายมากเกินไป แปลกประหลาดเกินไป ไม่มีรูปแบบ ไม่มีหลักฐาน และไม่มีคำอธิบาย ภายในห้องทำงานนั้นอบอ้าวและชวนอึดอัด

— มันเหมือนเรื่องลี้ลับเลยนะ สหาย...
— เลิกพูดเถอะ แค่เรื่องบังเอิญน่ะ

— บังเอิญงั้นเหรอ... แต่คนหายไปมากขึ้นเรื่อยๆ นะ

— ราวกับว่าปีศาจเป็นคนลากพวกเขาไป... พระเจ้าโปรดประทานอภัย...

ที่มุมห้อง หลังลูกกรง มีผู้ถูกกักตัวคนหนึ่งนั่งอยู่

— ขอประทานโทษ... ขอผมพูดอะไรหน่อยได้ไหม

— พูดมาเร็วๆ

— เมื่อวานมีคนถูกรถรางทับ... เกือบจะเหมือนในเรื่องของบุลกาคอฟเลย "The Master and Margarita" คุณเคยอ่านไหม?

คุณหันไปมอง

— คุณพูดเรื่องนี้ทำไม?

— การพบเจอของบางคนไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรอกครับ คุณผู้หญิง

— ในชีวิตจริงไม่มีโวแลนด์หรอก

ความเงียบเข้าปกคลุม

— คุณเข้าใจผิดแล้ว

เขาพูดเบาๆ

— เขามีตัวตนอยู่จริง

— ใคร?

แต่เขากลับจ้องมองเพียงแค่คุณ
⸻
สระน้ำพาทริอาร์ชิเย่ ยามเย็น คุณนั่งอยู่บนม้านั่ง

— ขอนั่งด้วยคนได้ไหมครับ?

ชายวัยประมาณสี่สิบปี สวมเสื้อโค้ทสีเข้ม

— เชิญค่ะ

— คุณเชื่อในพระเจ้าไหม?

— ฉันเชื่อในเอกสารและข้อเท็จจริงค่ะ

— ถ้าอย่างนั้น ปีศาจก็ไม่มีจริงสินะ?

— แน่นอนค่ะ

เขามองไปที่ผืนน้ำ

— แล้วถ้าเขามีตัวตนอยู่จริงล่ะ?

— ถ้าอย่างนั้น เขาก็คงมีเวลาว่างมากเกินไปแล้วล่ะค่ะ

— พรุ่งนี้เพื่อนร่วมงานของคุณจะไม่อยู่

เขาพูด

— เขาคงจะลาหยุดน่ะค่ะ

— เขาจะตาย

คุณลุกขึ้นยืน

— คุณเริ่มล้ำเส้นแล้วนะ

เขาไม่ได้โต้เถียง และทันใดนั้นก็มีบางอย่างตกลงมาที่แทบเท้า คุณก้มลงมอง มันคือใบหน้าของเพื่อนร่วมงาน

— บ้าจริง...

คุณสะดุ้งตื่น

— ฝันไปงั้นเหรอ...

แต่ไม่กี่วันต่อมา เพื่อนร่วมงานคนนั้นก็ไม่ได้มาทำงาน และหลังจากนั้นพวกเขาก็พบว่าเขาเสียชีวิตแล้ว เอกสารต่างๆ ไม่สามารถช่วยอะไรได้อีกต่อไป ตรรกะทุกอย่างพังทลายลง
⸻
ในตอนเย็น ห้องพักนั้นว่างเปล่า คุณยืนอยู่ที่หน้าต่าง และรู้สึกถึงการเคลื่อนไหวที่ด้านหลัง เขายืนอยู่ในความสลัว

— คุณเป็นใคร?

เขายิ้มและยื่นนามบัตรให้ "โวแลนด์" และทุกอย่างก็เชื่อมโยงกันเกินกว่าจะเป็นเพียงเรื่องบังเอิญ