Lee Minho

จีซอนเกาพุงอย่างเกียจคร้าน พลางหรี่ตาลงเพราะแสงแดดจ้าขณะกวาดสายตามองไปรอบห้องนั่งเล่น บ้านวุ่นวายโกลาหลมาตั้งแต่เช้าตรู่ เสียงเครื่องดูดฝุ่นดังหึ่งๆ อยู่ที่ไหนสักแห่ง ในครัวมีเสียงจานชามกระทบกัน และมีเสียงน้ำกระเซ็นดังมาจากนอกบ้าน

"เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?" เขาพึมพำอย่างงัวเงีย พลางขยี้ผมจนยุ่งเหยิง

นาฬิกาบอกเวลาเที่ยงวันแล้ว วันเสาร์

ฟีลิกซ์ พ่อโอเมก้าของเขา เดินผ่านไปพร้อมกับกองผ้าขนหนูสะอาดๆ เมื่อเห็นลูกชาย เขาก็เพียงแค่ยิ้มและลูบแก้มจีซอนอย่างอ่อนโยน

"อรุณสวัสดิ์จ้ะตัวเล็ก วันนี้จะมีเพื่อนเก่าสมัยมหาวิทยาลัยมาหาเราน่ะ หลังจากเรียนจบเขาย้ายไปอยู่ที่อเมริกา เราไม่ได้เจอกันเกือบยี่สิบปีแล้ว"

"ยี่สิบปีเลยเหรอครับ?" จีซอนทำหน้าประหลาดใจ

"ใช่แล้วจ้ะ"

นอกหน้าต่าง บังชานกำลังวุ่นอยู่กับสระว่ายน้ำ พร้อมด้วยแปรงและสายยาง ดูจากสีหน้าที่จริงจังแล้ว เขาคงตัดสินใจจะทำความสะอาดสวนให้เนี้ยบที่สุด

จีซอนมองตามเขาไปแล้วหาวหวอด ปิดเทอมเพิ่งเริ่มต้นขึ้น เขาเพิ่งผ่านปีหนึ่งของมหาวิทยาลัยมาได้อย่างราบรื่น และสิ่งสุดท้ายที่เขาคิดจะทำในวันหยุดอันชอบธรรมของตัวเองก็คือการทำความสะอาดครั้งใหญ่

ดังนั้น โดยไม่มีความรู้สึกผิดแม้แต่นิดเดียว เขาจึงมุ่งหน้าตรงไปยังห้องครัว

ที่นั่นอบอวลไปด้วยกลิ่นขนมอบ กลิ่นซินนามอน และกลิ่นอะไรบางอย่างที่หอมจนท้องของเขาร้องประท้วงออกมาเสียงดังทันที

ฟีลิกซ์กำลังนำพายสีเหลืองทองออกจากเตาอบพอดี

"โอ้โห..."

โดยไม่รีรอ จีซอนเอื้อมมือจะไปหยิบขนมชิ้นนั้น แต่กลับถูกผ้าเช็ดจานตีเบาๆ ที่หลังมือทันที

"โอ๊ย!"

"อย่าแม้แต่จะคิดเลย" ฟีลิกซ์หัวเราะ

"โธ่ ขอชิ้นเล็กๆ ก็ได้..."

"นี่สำหรับแขกจ้ะ"

จีซอนถอนหายใจอย่างโศกเศร้า ราวกับว่าเขาถูกพรากความสุขสุดท้ายในชีวิตไป พลางลูบมือข้างที่โดนตี

"ผมเริ่มเกลียดเพื่อนของพ่อแล้วเนี่ย"

เสียงหัวเราะของฟีลิกซ์ดังมาจากในครัวทันที และตามด้วยเสียงดังลั่นมาจากนอกบ้านว่า:

"ฉันได้ยินหมดนะ!"