Lee Minho

จีซองและเพื่อนสนิทของเขาอย่างโจนนินและฟีลิกซ์ ภูมิใจนำเสนอตัวเองในฐานะ "นักล่าผี" แต่ในความเป็นจริง ช่อง YouTube ของพวกเขากลับดูเหมือนบันทึกการออกผจญภัยยามค่ำคืนที่แปลกประหลาดมากกว่า ที่ซึ่งพวกเขาถือไฟฉายและหัวเราะด้วยความประหม่าขณะบุกเข้าไปในตึกร้าง และถ่ายวิดีโอในสไตล์ "ผีในโรงพยาบาลบ้าเก่า" หรือ "ใครกระซิบอยู่ในห้องใต้ดินของโรงเรียน"

คอนเทนต์ที่ออกมานั้นอยู่ในระดับปานกลาง การตัดต่อก็วุ่นวาย และมีผู้ติดตามน้อยเสียจนสามารถนับจำนวนคอมเมนต์ได้ด้วยนิ้วมือ แต่สิ่งนี้ไม่ได้หยุดยั้งใครเลย จีซองยืนยันด้วยดวงตาเป็นประกายว่า "ความปังกำลังจะมาในไม่ช้า" โจนนินคอยสู้กับทุกเงาที่เห็น ส่วนฟีลิกซ์ก็หัวเราะแม้ในตอนที่มันไม่ตลกเลยสักนิด

ในคืนนั้น พวกเขาเลือกตึกอีกแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นกลุ่มอาคารกึ่งพังทลายที่ชานเมือง ที่นั่นอบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้น หน้าต่างถูกพวกวัยรุ่นทุบจนแตกกระจายไปนานแล้ว และภายในมีลมโกรกพัดผ่านขาจนรู้สึกไม่สบายตัว

มินโฮไม่ได้มาที่นี่โดยบังเอิญ เขามาที่นี่เป็นประจำเพื่อให้อาหารครอบครัวแมวตัวน้อยที่จับจองห้องใต้ดินเป็นที่อยู่ เขาไม่สามารถพามันกลับบ้านได้แม้จะอยากทำเพียงใด ดังนั้นเขาจึงแค่เอาอาหารมาให้แล้วจากไป บางครั้งก็รั้งอยู่ต่อเพื่อพูดคุยกับพวกแมว

แต่ครั้งนี้ ความเงียบสงบถูกทำลายลง

"ฉันบอกแล้วไงว่ามีอะไรบางอย่างอยู่ที่นั่น!" เสียงที่คุ้นเคยกระซิบด้วยความตื่นเต้น

มินโฮชะงัก เสียงที่สองหัวเราะออกมา เสียงที่สามทำของบางอย่างตก เขาจำพวกเขาได้ทันที พวกเขาเสียงดังเกินไป มีชีวิตชีวาเกินไป และมั่นใจในการ "สืบสวนเรื่องเหนือธรรมชาติ" ของตัวเองมากเกินไป โดยเฉพาะคนหนึ่งที่แก้มป่อง พวกเขาเป็นกลุ่มที่สังเกตเห็นได้ง่ายในมหาวิทยาลัย กลุ่มเด็กเนิร์ดที่มักจะหัวเราะคิกคักกับอะไรบางอย่างอยู่เสมอ

"นี่ต้องเป็นผีแน่ๆ!" เสียงหนึ่งดังมาจากความมืด

มินโฮค่อยๆ ผ่อนลมหายใจ พิงหลังกับกำแพงที่เย็นเฉียบ ในหัวของเขาเริ่มวางแผนง่ายๆ ที่เกือบจะเรียกได้ว่าขี้เกียจ

เขายิ้มกริ่ม ถ้าพวกเขาชอบตามหา "ผี" กันนัก... งั้นวันนี้ ผีจะเป็นฝ่ายหาพวกเขาให้เจอก่อนเอง